ეკომიგრანტების ჩამოსახლების შემდეგ პირველი აღდგომა იყო. სოფელში ჩვეულებრივი სამზადისი და საზეიმო განწყობა იყო. არ ზეიმობდნენ მხოლოდ ჩამოსახლებულები. ჰოდა, აღდგომა დილით ერთმა ადგილობრივმა ღობის გაღმიდან ახალ მეზობელს გადასძახა:

-ქრისტე აღსდგა!

-ამ ჩემს ყლეს! – იყო ”აჭარელის” პასუხი.

იქ როგორ იჩხუბეს და რა ამბავი დატრიალდა, დეტალებში არ მახსოვს. ერთი ის ვიცი, რომ იმ დღეს ”აჭარელის” სახლი სოფელმა დაარბია, ”თურქი” მაგრად გაილახა. მეორე დილით ის ოჯახი უკვე სოფელში არ ცხოვრობდა. გააგდეს!

მას შემდეგ მთელი ბავშვობა მაინტერესებდა, ეს ოჯახი სოფელმა ასე რატომ დასაჯა.  კი, ვიცოდი, რომ რაღაც დაააშავეს, უზრდელურად მოიქცნენ, მაგრამ – გადასახლება? აი ეს რ მესმოდა. ბავშვები როცა ამაზე ვსაუბრობდით სულ ვამბობდი, კარგად მიეჟეჟათ, საკმარისი არ იყო-მეთქი?

-გადასახლება რა არის, მადლობა უთხრას ღმერთს, რომ ცოცხალი გადარჩაო! – თანატოლებისა და უფროსების უმავლესობისგანაც იგივე მესმოდა.

ეს ყველაფერი კი იმდენად შეუთავსებელი იყო იმასთან, რასაც სკოლაში გვასწავლიდნენ, რომ სანამ სკოლა არ დავამთავრე არაფერი არ მესმოდა. ახლა კი გაუგებარი არაფერია და მე თვითონაც მიკვირს, აღდგომა დღეს ის ”აჭარელი” სიკვდილს როგორ გადაურჩა. ალბათ, მართლაც ღმერთმა იხსნა, ოღონდ რომელმა? -საკითხავი აი ეს არის!

-ქრისტე აღსდგა! -თქვენ რას უპასუხებდით?

- ………

ამ ბლოგის მკითხველმა მეტ-ნაკლებად იცის თუ როგორ ვემტერები არაკვალიფიციურ მომსახურე პერსონალსა და სხვადასხვა სუპერმარკეტებისა და მაღაზიების მიერ დადგენილ უაზრო წესებს. “ჯიმარტის” შემდეგ სხვისი ჯერიც დადგა

დღეს საჭმლის საყიდლად შევედი “იოლის” მაღაზიაში ვაჟაზე, მეტრო დელისთან.  მინდოდა ძეხვის ყიდვა, რომელსაც ეწერა ფასი 1კგ 14.50 ლარი. ავაწონინე გარკვეული რაოდენობის და უცებ დაიწყო ფიქრი ნეტავ რა ღირსო. ვეუბნები, რომ წინა მხრიდან 14.50 ლარი აწერია. დაიწყო ყვრილი: ირაკლი, ირაკლი…. 5 წუთის შემდეგ მოვარდა ირაკლიც და 2 წუთი განიხილავდნენ რა ღირდა ძეხვი. ბოლოს მორიგდნენ და გამყიდველმაც რაღაც ფასი ამობეჭდა და ზედ ძეხვს მიაკრა. დავხედე და 1 კილოგრამის ფასი 19.50 ლარი მიუწერია, ანუ 5 ლარით მეტი. რომ გავაპროტესტე მითხრა, ეს ძეხვი ეს ფასი ღირს,  ის წარწერა კი ალბათ(!) სხვა ძეხვის არისო. გადავყლაპე.

ამის შემდეგ მაცივრიდან ავიღე გაყინული გულ-ღვიძლი და მივედი სალაროსთან. მოლარე ატრიალებს ამ გაყინული გულღვიძლის შეკვრას და ვერსად უპოვა ვერც ფასი და ვერც სპეციალური კოდი. ახლა ამან დაიწყო ყვირილი: ირაკლი! თამუნა! ნათია! ამის კოდი რა არის? 2 წუთი არავინ გასცა ხმა.

მომიტრიალდა და მეუბნება: ცოტა ხანი დაელოდეთ, თქვენს უკან ვინც არიან ჯერ იმათ გავატარებ და თქვენ მოგვიანებით გაგისტუმრებთო.  უკან მივიხედე და სურსათით დატვირთული 5 კაცი მაინც იდგა რიგში.

გმადლობთ, მაგრამ თქვენთვის დასაკარგი დრო არ მაქვს-მეთქი, მოლარეს წინ დავუყარე რაც კი ნაყიდი მქონდა და მაღაზია დავტოვე.  შევედი სხვა მაღაზიაში და ჩემი ფულიც იქ დავხარჯე.

ჰოდა, ამ “იოლის” მაღაზიაში მეორედ ფეხის შემდგმელი არა ვარ, “ჯიმარტის” სერვისის ამათთან შედარება არც შეიძლება.

შემდეგი პოსტი აუცილებლად “პოპულს” მიძღვნება და არამარტო პოპულს. ამ ხალხს(სუპერმარკეტების მფლობელებს,მენეჯერებს) ჰგონია, რომ ყველაფრის გაყიდვა შეუძლიათ, რაც ნაგავია. უკაცრავად, მაგრამ მე თქვენგან ნაგავს არ ვიყიდი, ის სერვისი კი რასაც თქვენ გვთავაზობთ ნამდვილი ნაგავია!

კურიერში გასული სიუჟეტი

იცით ამ დროს რა ხდება მარტვილში?

82 წლის ბებიაჩემი უყურებს ტელევიზორს, რომელსაც გვიან ღამით შვილიშვილზე მხოლოდ ის უთხრეს, რომ მსუბუქად დაშავდა.  სანამ შვილები არ ჩავიდოდნენ მარტვილში, მანამდე მთავარი ამბის თქმას არ აპირებდნენ, ქალი ავადაა და იმ მომენტში მხოლოდ ჩემი 15 წლის ბიძაშილის ამარა იყო დარჩენილი.  სიუჟეტის ნახვისთანავე ბებიაჩემი, რა თქმა უნდა, ხდება ცუდად, გული მისდის და ა.შ. ჩემს ბიძაშვილს ნერვიულობის შედეგად ემართება ეპილეფსიის შეტევა.  არადა, ბოლო 6 წელია მსგავს რამეს არ შეუწუხებია და ასე თუ ისე, გამოჯანმრთელებულად მიგვაჩნდა.

მოგვიანებით, როცა სოფელში ჩავედით, ბიცოლაჩემს არაერთხელ დასჭირდა სასწრაფოს გამოძახება.  სასწრაფოს დახმარების ექიმებმა თქვეს, რომ 23-ში დილით, კურიერის შემდეგ ისინი მარტვილის თითქმის ყველა სოფლიდან გამოიძახეს. მიზეზი, გულის შეტევა და ნერვული სტრესი იყო.  თავად რომ ვერ გაწვდნენ, ხონიდან დამატებით გამოიძახეს 2 ბრიგადა.   “ჯანაშია” მარტვილში გავრცელებული გვარია, “გიორგიც” არ არის იშვიათი სახელი. შესაბამისად, ბევრ ადამიანს ის საკუთარი ნათესავი ეგონა. ერთ ქალს სოფელ დიდ ჭყონში ინფარქტიც მიუღია, თურმე შვილი ეგონა.

როგორც კი თბილისში ჩამოვედი, იმ წამს ვნახე პირველმა არხმა როგორ გააშუქა ეს ამბავი.  ყველაფერი რიგზე იყო, არცერთი მაიდენტიფიცირებელი დეტალი არ გაუმხელიათ პირდაპირ ეთერში.

პირველ არხზე გასული სიუჟეტი

არ ვიცი, კურიერის მსგავსი სტილის მუშაობა შემთხვევითობაა, დაუკვირვებელი საქციელი თუ მიზანმიმართული მოქმედება. ერთი რამ კი ცხადია: ისინი ამას რეგულარულად აკეთებენ და ამ დროს სულ ცალ ფეხზე ჰკიდიათ ეკრანს მიღმა რა ხდება. მთავარია, რომ ვალი მოიხადეს-შუაღამეს მომხდარი ამბავი პირველივე საინფორმაციო გამოშვებაში გაანიუსეს. ხელებიც დაიბანეს.  მაყურებელი დილიდანვე დაზაფრული და შოკირებულია.

ახლა ეჭვიც არ მეპარება, რომ მოდელირებულ ქრონიკას 1-2 ადამიანის გარდაცვალება და უფრო მეტის ცუდად გახდომა მოჰყვა.

არანაკლებ გაკვირვებული დავრჩი პირველი არხით. თურმე არც მთლად წყალწაღებული ყოფილა იქაურობა.

არა, ერთ რამეში ნამდვილად ვერ შეედავები.  პეპსის მომხმარებლები ამ ავადსახსენებელ “ემ-პე-ტრის” დაპირებისამებრ მართლაც 5 წუთში ერთხელ იგებენ. მერე რა, თუ ჩართვიდან ნახევარ საათში ფუჭდება,  მთავარია, რომ ადამიანი იგებს და რეკლამაც ტყუილს არ გეუბნება.  ხომ არ გპირდებიან, რომ მაინცდამაინც მუშა “ემ-პე-ტრის” მოგცემენ? ჰოდა, პრეტენზიაც ნუ გექნებათ.

ჩემმა მეობარმა მაიკომ ბოლო ერთი კვირის მანძილზე აღნიშნული მოწყობილობა ორჯერ მოიგო და ორივე მათგანი ჩართვიდან ნახევარ საათში გაფუჭდა. გააუპატიურეთ და დააბოლეთ ბებიათქვენი!

Update: 21/12/2010. გუშინ მაიკომ ორივე მპ3 სადღაც მიიტანა და ორივე გამოუცვალეს. ახლა ერთად ვაკვირდებით რამდენ ხანს გასტანს მათი მუშაობა.

გაფუჭებული MP3

რამდენიმე კვირის წინ დავწერე “ღია წერილი ჯიმარტის მენეჯმენტს”.  პოსტს მალევე გამოეხმაურა როგორც სუპერმარკეტის პრესსამსახურის წარმომადგენელი, ასევე დაცვის თანამშრომელი(ყოველ შემთხვევაში, თავი ასე წარმოადგინა). შენიშვნების ნაწილს არ დაეთანხმნენ, ნაწილი გაამართლეს. ასევე მოითხოვეს ბრალდებების კონკრეტული მტკიცებულებებით გამყარება. მეც დავპირდი, რომ როგორც კი რამე პრობლემას გადავაწყდებოდი, იმწამს შევატყობინებდი.

ვასრულებ დანაპირებს.

პ.ს. გუშინ ბლოგზე ეს კომენტარი დამხვდა:

dacvis tanamshromeli:

თაზო, კიდევ ერთელ ვეხმაურები შენს პოსტს… გეთანხმები, რომ არსებული წესები არ ქმნის მაინცდამაინც კომფორტულ გარემოს შესვლის მომენტში, მაგრამ შენც უნდა დამეთანხმო, რომ საქართველო ჯერ კიდევ განვითარების გზაზეა.  მიმიხვდი ალბათ რაც მინდა ვთქვა. ჩვენ უფრო დაბალი დონის ქვეყნებს მივეკუთვნებით, სადაც ბრმად ნდობა ძალიან ადრეა(ჩემი აზრით). შენ რა ტქმა უნდა ჩახედული არ ხარ შიდა სამზარეულოში და არ იცი რა ხდება, რა მომხდარა და რა პრობლემები ქმნის წესების გამკაცრების აუცილებლობას. მოდი, მეორე მხრიდან შეხედე ამ სიტუაციას და დაპოსტე რა დასკვნას გამოიტან საერთო ჯამში.

დაცვის თანამშრომელო, აბა მე რა ვიცი თქვენი შიდა სამზარეულო. მე მხოლოდ ის ვიცი, რასაც ვხედავ. ახლა მარჩიელობასა და თეორიების აგებას ვერ დავიწყებ იმაზე, რაც არ ვიცი. მე ვწერ მხოლოდ ფაქტს. არავითარი ინტერპრეტაცია და გაურკვეველი მოსაზრებები.

რაც შეეხება ფაქტს, ინებეთ:

ვადაგასული არაჟანი

1. დაცვის თანამშრომლებს უთხარით, რომ უფრო ზრდილობიანები იყვნენ! ვაგზალზე მდებარე “ჯი მარტს” ორი კარი აქვს: იდეაში ერთი გამოსასვლელი და ერთიც შესასვლელი. საქმე ისაა, რომ გამოსასვლელი კარი ქუჩის მხარესაა, მაღაზიაში შესასვლელად კი ორი კარის გავლა გჭირდება. ერთხელაც შევედი “გამოსასვლელი” კარიდან. უკვე მაღაზიაში ვარ და დაცვა უხეშად მეუბნება, გარეთ გადი და მეორე კარით შემოდიო. არადა, ამას არანაირი მნიშვნელობა არა აქვს. ორივე კარს დახლებისგან იზოლირებულ ტერიტორიაზე შეჰყავხარ. საიდანაც არ უნდა შეხვიდე, მაინც სალაროების წინ აღმოჩნდები. თქვენი დაცვის წყალობით იმ კარიდან გამოვედი, მაგრამ მეორე კარში არ შევსულვარ.  წავედი და საჭირო სურსათი სხვა მაღაზიაში ვიყიდე.

2. ნუ მატოვებინებთ ხელჩანთას(ლეპტოპის ჩანთას) შემოსასვლელში მდებარე პატარა კარადაში.  კარგად დაიმახსოვრეთ: არაფრის მოპარვას არ ვაპირებ!  თუ ჩანთას მატოვებინებთ, მაშინ საკმარისი რაოდენობის კარადები მაინც დადგით. “თუ გინდათ დაელოდეთ როდის განთავისუფლდება კარადა და მერე შემოდით, თუ არადა წაბრძანდით”-ესეც თქვენი დაცვის თანამშრომლის პასუხი. დაიმახსოვრეთ , რომ თქვენი კონკურენტები, “პოპული” და “გუდვილი” ხელჩანთებს შემოსასვლელში არ გვატოვებინებენ და პოტენციურ ქურდებად არ აღგვიქვამენ!

3. ფუნთუშეულის გამყიდველ გოგოებს უთხარით, როცა რიგში ხალხი დგას, გვერდიდან მოსულ ადამიანს ყურადღებას ნუ აქცევენ და ნუ მოემსახურებიან! ხელი შეუწყონ რიგის დაცვას.  ამაზე პრეტენზია რომ გამოვხატე, ისეთი შემომიბღვირეს, ჭამის მადა დამეკარგა.

4. დაცვის თანამშრომელს(კიდევ!) და მოლარეებს უთხარით, ნუ ერევიან კლიენტის საქმიანობაში და ნუ ცდილობენ ხელი შეუშალონ მას, სურსათი ჩანთაში საკუთარი სურვილისამებრ დაახარისხოს. მან თვითონაც ძალიან კარგად იცის სად რა უნდა ჩაალაგოს. ჩემს წინ ქალმა  სალაროში 100 ლარზე მეტი დატოვა. ნავაჭრით დატვირთული რამდენიმე პარკი ეჭირა ხელში. სალაროს რომ გასცდა, ამოიღო უფრო დიდი პარკი(“პოპული” ეწერა) და სურსათის ნაწილი იქ ჩაალაგა. “ჯი მარტის” გამონთავისუფლებული პარკი დაკეცა და ჩანთაში ჩაიდო. ჯერ მოლარე ეცა, ამას როგორ აკეთებთ, ასეთი რამ დაუშვებელია, სხვისი ცელოფნით როგორ ბედავთ მაღაზიაში შემოსვლასო. ხმაურზე დაცვის თანამშრომელი მოვარდა და მოლარის მსგავსად,  მყიდველს “საქმის გარჩევა” და მორალის კითხვა დაუწყო. გამოვშტერდი, ასეთი რამ მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მოხდეს!

5. ბოლო და ყველაზე მთავარი:  მაგალითად, ერთ პაკეტ რძეს როცა აწერია ფასი 3 ლარი და სალაროში 3.50 ლარს ანგარიშობენ, ეს მყიდველის მოტყუება არ არის? არგუმეტი, ეგ პროდუქტი გაძვირდა და წარწერის გამოცვლა ვერ მოვასწარით, თქვენს არაპროფესიონალიზმზე მიუთითებს.  შედეგად, როცა მგონია, რომ 25 ლარის სურსათი ვიყიდე, სალარომდე მისვლამდე ყველაფერი 3-4 ლარით ძვირდება.

ამ პრობლემებს როცა მოაგვარებთ, შემეხმიანეთ, იქნებ მერე მაინც გადავწყვიტო კრუასანებზე შემოვლა. მანამდე კი იქვე, სამსახურთან მდებარე პატარა მაღაზიით ვისარგებლებ. როგორც მინიმუმ, ის თავშალწაკრული ქალი მადლობასაც მეუბნება და ღიმილით მაინც მემშვიდობება, როცა მაღაზიას ვტოვებ.

“Promoting Critical Thinking in Social Problems of Georgia”-სწორედ ასე ჰქვია ამერიკული საბჭოების მიერ მომზადებულ სემინარს, რომელსაც დღეს “New art cafe-ში” დავესწარი.  უფრო კონკრეტულად, სემინარზე განიხილება რასიზმის, გენდერული ძალადობისა და ჰომოფობიის პრობლემები საქართველში. პირველმა დღემ საინტერესოდ ჩაიარა. აჩვენეს ფილმი “The American History X”,  რომლის შემდეგ რასიზმის შესახებ დისკუსიაც გაიმართა. სამწუხაროდ, გენდერის თემაზე მომზადებული ფილმის სანახავად ვერ დავრჩი.  გადაუდებელი საქმის გამო სემინარი ნაადრევად დავტოვე.

The American History X

“The American History X”-ეს არის ამერიკული ფილმი ნეონაცისტი ბიჭის, დერეკის შესახებ,  რომლის როლსაც  ედვარდ ნორტონი თამაშობს.  ნეონაცისტური იდეებით დახუნძლული დერეკი თანამოაზრეებთან ერთად  აფრო და ლათინოამერიკელებს ავიწროვებს, არბევს მათ მაღაზიებს.  ხო მართლა, ის ნეონაცისტი მას შემდეგ გახდა, რაც მამა რომელიღაც შავკანიანმა მოუკლა.  ერთხელაც, სამი შავკანიანის მოკვლის გამო დერეკს ციხეში სვამენ.  იქ კი ნელ-ნელა აზრზე მოდის და ბოლოს თვითონაც თანამოაზრე ნეონაცისტების მსხვერპლი ხდება-მას აუპატიურებენ.

ციხიდან გამოსული დერეკი აღმოაჩენს, რომ უმცროსი ძმაც მისი გავლენით ნეონაცისტი გამხდარა. ის ყველანაირად ცდილობს ძმის, დენის, ჭაობიდან ამოთრევას, თუმცა საბოლოოდ დენი შავკანიანი შურისმაძიებლის მსხვერპლი ხდება. -აი ეს არის ამ ფილმის მოკლედ, ზერელედ და უინტერესოდ მოყოლილი შინაარსი. საინტერესო ფილმი ნამდვილად არის, ფიქრის საშუალებასაც იძლევა, თუმცა შედევრი არის-თქო, ნამდვილად ვერ ვიტყვი.

ფილმი არაფერს არ ამტკიცებს, პირიქით-ის ათასგვარი ინტერპრეტაციის საშუალებასაც კი იძლევა. შეიძლება, გარკვეულ მომენტში დერეკის ნეონაცისტური იდეები გაამართლო კიდეც-მას შავკანიანებმა ჯერ მამა მოუკლეს, მერე-ძმა, მის უბანში ნარკოტიკებით ვაჭრობდნენ და ა.შ.  არის მეორე მხარეც: მის ნაცისტურ იდეებს რამდენიმე შავკანიანისა და მისი ძმის სიცოცხლე ემსხვერპლა.  სწორედაც რომ სადიკუსიო ფილმია.

დისკუსია

დისკუსია ძირითადად იმაზე იყო, დღევანდელ საქართველოში არის თუ არა რასიზმი, ქსენოფობია. ეს პრობლემაა,  ასე თუ ისე ყველა შეთანხმდა. მონაწილეების განსაკუთრებულ დაპირისპირებას პირადად მე არც ველოდი. აბსოლუტურად ყველა მონაწილე ამერიკის საბჭოების პროგრამებით აშშ-ში ერთლიანი სასწავლო პროგრამით არის ნამყოფი და ალბათ, ამ საკითხისადმი მეტ-ნაკლებად ჯანსაღი დამოკიდებულება აქვთ. სიტუაცია ყველაზე მეტად მაშინ გაცხელდა, როცა საქმე სომხებსა და ჩინელებზე მიდგა(როგორც წესი, ამ დროს ყველაზე თავმოყვარე ქართველიც კი კარგავს წონასწორობას).  ტელეფონში რამდენიმე მნიშვნელოვანი მოსაზრება ჩავინიშნე. ზოგიერთმა თქვა, რომ ქართველების დიდ ნაწილს სომხების მიმართ ქსენეოფობიური დამოკიდებულება აქვს და პირიქით, სომხებს-ქართველებისადმი. ამის ერთ-ერთი მიზეზი კი ენობრივი ბარიერიაო. სომხებს ქართულის სწავლა და ქართულ საზოგადოებაში ინტეგრირება არ უნდათო. მათ თუ საქართველოში უნდათ ცხოვრება, კეთილი ინებონ და ქართულიც ისწავლონო. ზოგი დაეთანხმა, ზოგი-არა.

დისკუსიას ერთი კალიფორნიელი მოხალისე ესწრებოდა, რომელმაც თქვა, რომ ადამიანთა ურთიერთობებში ენა ერთ-ერთი დამატებითი ელემენტია და არა-ერთადერთიო. ანუ, თუ სომხებსა და ქართველებს ერთმანეთთან მაინცდამაინც მეგობრული დამოკიდებულება არა აქვთ, ეს ენის არცოდნის ბრალი სულაც არისო.

ერთმა მონაწილემ ჩინელებისადმი ქართველების “ლეგიტუმურ შიშზეც” ისაუბრა.  ჩვენ ვართ ოთხმილიონიანი სახელმწიფო. თუ ჩვენთან 5-6 წლის მანძილზე რამდენიმე მილიონი ჩინელი ჩამოვა,  ქართველები გავქრებითო(ნუ, ზუსტად ასე არ უთქვამს, უბრალოდ, ცოტას ვაბუქებ :დ)  ეს ამერიკელი ქალბატონიც არც დაფიქრებულა ისე გვითხრა: ქართველებმა ჯერ უნდა გადაწყვიტოთ სამოქალაქო ნაციონალიზმის გზას ირჩევთ თუ ეთნიკური ნაციონალიზმისო. მერე იყო საქართველოს უახლესი ისტორიის, ასევე ზვიად გამსახურდიას “გახსენება”, “საქართველო ქართველებისთვის” და სხვა ქსენოფობიური განცხადებები.     კიდევ ერთმა ამერიკელმა(რომლის სახელიც არ ვიცი) თქვა, რომ საქართველოში არაქართველებისადმი  რასისტული დამოკიდებულება ნამდვილად იგრძნობა. თბილისი უფრო მულტიკულტურული ქალაქია, ექ ეს ნაკლებად შესამჩნევია, რეგიონებში კი იცოცხლეთ, მსგავსი შემთხვევები უფრო ხშირიაო. ამის  თავი და თავი კი  თქვენი გაურკვეველი წარმოშობის სიამაყეაო(ცოტას ვაზვიადებ ).

მოკლედ, ბარემ აქაც ვიდისკუსიოთ: ვართ თუ არა ქართველები რასისტები? მითები ჩვენი ტოლერანტობის შესახებ ცოტა არ იყოს ნაყალბევად ხომ არ გეჩვენებათ?  მე კი მგონია სწორედაც რომ ეგრეა, ქსენოფობია ძვალსა და რბილში გვაქვს გამჯდარი. ახლაც თვალწინ მიდგას ქუთაისის “მარშუტკაში” ბავშვივით ატირებული ოთხი ჩინელი ქალის სახე, რომლებსაც “ქუთეისელი”, “აქანე-იქანე” ქალბატონები ეუხეშნენ.

ესეც ნანახი ფილმის თრეილერი

P.S. ჰო, კინაღამ დამავიწყდა, ხვალ “Milk” უნდა ვნახოთ და შესაბამისად, დისკუსიაც ჰომოფობიაზე იქნება. მანამდე კი რასიზმზე ვიფიქროთ .

ოოოოოო, როგორ მომეწონა ეს იდეა ვერ წარმოიდგენთ. რამდენჯერ მინანია სწორედ “იმ ტაქსში” ჩაჯდომა, ვინ დათვლის. მოკლედ, ერთ განსაკუთრებულ შემთხვევას გავიხსენებ.

ზახულში საქართველოში ერთი გერმანელი გამომძიებელი  ჟურნალისტი, იუტა რაბე(Jutta Rabe) იყო ჩამოსული. რამდენიმე ადამიანს მასთან მოგვიწია მუშაობა. ორი თვის მანძილზე ჟურნალისტური გამოძიების კეთებას გვასწავლიდა. თვითონ მას ათობით გამოძიება აქვს გაკეთებული. მისი ერთ-ერთი ნამუშევრის მიხედვით ჰოლივუდმა ფილმიც კი გადაიღო, რომელსაც  Baltic Storm ჰქვია.

მოკლედ, იუტა გვაკეთებინებდა გამოძიებას კვების უსაფრთხოებაზე საქართველოში. ერთხელაც დეზერტირების ბაზრის მიმდებარე ტერიტორიაზე წავედით. იმ დროს იქ გარევაჭრობა ჯერ კიდევ ჰყვაოდა. ბაზრობა გადავიღეთ და ინტერვიუებიც ჩავწერეთ. ოფისში  სრულიად დაზაფრულები ვბრუნდებით ტაქსით. ქალი ნანახით შოკირებულია.  ”ო მაი გად”-ის მეტს არაფერს ამბობს.

….და უცებ ტაქსისტი:

-სადოურია ეს ქალი?

-გერმანელი – ვუპასუხე.

-ააააახ, დოიჩ, დოიჩ, მოი მაშინა დოიჩ, დოიჩ!-ახვიხვინდა მძღოლი.

-ვიცი, მერსედესი ხომ გერმანული მანქანაა, ვცნობ-გაეცინა იუტას(ის ინგლისურად საუბრობდა).

-მოი ატეც, ჩემი მამა, ბერლინ, ბერლინ, სტალინ, სტალინ, ჰიტლერ!-გააგრძელა ხვიხვინი. იუტას ვუთარგმნეთ, რომ ტაქსის მძღოლის მამა ბერლინში იბრძოდა სტალინის წინააღმდეგ.

-ვწუხვარ, ომი საშინელებაა-ესეც დიპლომატიური პასუხი.

-ოოოოო, მერკელ, მერკელ! -უცებ შეცვალა საუბრის თემა “შოფერმა”, -მაგარი გაფუჭებული კანცლერი კი გყავთ, ნატოში არ შეგვიშვა, ნაბოზარი!  ნატო, ნატო, მერკელ, მერკელ! მიდი უთარგმნე!-მომიტრიალდა გაბრაზებული, თან საჩვენებელ თითს აგრესიულად აქნევდა, ხმაში ბრაზიც გაერია.

უხერხულ მდგომარეობაში ჩავვარდი.  რა თქმა უნდა, ტონის განეიტრალება ვცადე, მაგრამ იუტამ მითხრა: -შენ მაგაზე არ იდარდო, ამ კაცის ძალიან კარგად მესმის. გადაეცი, რომ ნატო იმდენად კარგი არ არის, რომ მის გამო თვალების დათხრა ღირდეს. ქვეყნის წარმატება სულ სხვა რაღაცით იზომებაო.

-ოოო, კაი ჩათლახები კი არიან ეს გერმანელები, მართალია მაგარ მანქანებს უშვებენ, ქვეყანა საათივით აქვთ აწყობილი, მაგრამ ჩვენ მაინც ვერ გვჯობნიან. სად ქართველები და სად გერმანია, ჩვენამდე ვერც მოვლენ!-დისკუსიის გაგრძელებას აზრი აღარ ჰქონდა. იუტასაც ცოტა არ იყოს ეწყინა ტაქსისტის აგრესიული გამოხტომა. არადა, მაგარ სასაცილო მდგომარეობაში ვიყავით.

ეს ტაქსისტი გერმანელ ჟურნალისტს ნატოზე ედავება, ამ დროს კი თბილისში,  40 გრადუსიან სიცხეში ბუზებშემოხვეული ხორცი და ყველი ქუჩაში იყიდება, სუნიანი, ნახევრად დამპალი ბარკლები დახლებზე მიმზიდველად აწყვია, ხალხი მომწამლავ პროდუქტს სახლში დაუნანებლად მიეზიდება. …და მიუხედავად ამისა,  ქართველებს გერმანელებზე მეტი საამაყო გვქონია, ვაი შენს პატრონს “შაფიორ!”

პოსტის დაწერამდე მცირე მოკვლევის ჩატარება ვცადე. მინდოდა გამერკვია საქართველოში თუ არსებობდა რაიმე სტანდარტი, რომლელიც განსაზღვრავდა ბავშვისთის ყოველდღიურად რამდენი კილოგრამის ტარებაა დასაშვები. მსგავსი ვერაფერი ვიპოვე. ზოგიერთ ინგლისურ ფორუმზე კი განსხვავებული ინფორმაციები დევს.

მე მაინტერესებს ბლოგის მკითხველმა რამე თუ იცის ამის შესახებ, ან საზღვარგარეთ როგორ რეგულირდება ეს საკითხი? ან თქვენ თუ შეგქმნიათ მსგავსი პრობლემა?

ვფიქრობ, ამ საკითხით აუცილებლად უნდა დავინტერესდეთ, რადგან როგორც გავიგე ჩემი ძმის რამდენიმე კლასელსაც და სხვა ბავშვებსაც  მსგავსი პრობლემა აქვთ. გამოსავალი კი ამ ეტაპზე მხოლოდ გორგოლაჭიანი ჩანთის ყიდვა და მკურნალობის დაწყებაა.