ერთი სააღდგომო ისტორია ბავშვობიდან

1990-იანი წლების დასაწყისი იყო. დაახლოებით 5-6 წლის ვიქნებოდი. იმ დროს აბაშაში ვცხოვრობდით. მახსოვს, რომ იმ წლებში მაღალმთიანი აჭარიდან ჩვენს სოფელში ძალიან ბევრი ეკომიგრანტი ჩამოასახლეს.  უმრავლესობა მაჰმადიანი იყო. წლების განმავლობაში რამდენიმე ოჯახმა მეგრულ სოფელში ინტეგრაცია ისე შესანიშნავად შეძლო, რომ მას ”აჭარლებს” არც კი ეძახიან ახლა და ”მეგრელებად” – თავისიანად მიიჩნევენ.  მათ ისწავლეს მეგრული, მოინათლნენ მართლმადიდებლური წესით.  სანამ ეს მოხდებოდა, ჩვენს სოფელში ”აჭარელი” ლამის სალანძღავი სიტყვა იყო – თურქებს, ბინძურებს, უჯიშოებს და კიდევ ვინ იცის რას არ ეძახდნენ. ეს ყველაფერი კი მეგრულის სწავლამდე და მონათვვლამდე გრძელდებოდა. რამდენიმე ოჯახმა ჩვენი სოფელი ჩამოსახლებიდან მალევე დატოვა. ზოგმა – ნებით, ზოგი კი გააგდეს. ჰო, გააგდეს!

ეკომიგრანტების ჩამოსახლების შემდეგ პირველი აღდგომა იყო. სოფელში ჩვეულებრივი სამზადისი და საზეიმო განწყობა იყო. არ ზეიმობდნენ მხოლოდ ჩამოსახლებულები. ჰოდა, აღდგომა დილით ერთმა ადგილობრივმა ღობის გაღმიდან ახალ მეზობელს გადასძახა:

-ქრისტე აღსდგა!

-ამ ჩემს ყლეს! – იყო ”აჭარელის” პასუხი.

იქ როგორ იჩხუბეს და რა ამბავი დატრიალდა, დეტალებში არ მახსოვს. ერთი ის ვიცი, რომ იმ დღეს ”აჭარელის” სახლი სოფელმა დაარბია, ”თურქი” მაგრად გაილახა. მეორე დილით ის ოჯახი უკვე სოფელში არ ცხოვრობდა. გააგდეს!

მას შემდეგ მთელი ბავშვობა მაინტერესებდა, ეს ოჯახი სოფელმა ასე რატომ დასაჯა.  კი, ვიცოდი, რომ რაღაც დაააშავეს, უზრდელურად მოიქცნენ, მაგრამ – გადასახლება? აი ეს რ მესმოდა. ბავშვები როცა ამაზე ვსაუბრობდით სულ ვამბობდი, კარგად მიეჟეჟათ, საკმარისი არ იყო-მეთქი?

-გადასახლება რა არის, მადლობა უთხრას ღმერთს, რომ ცოცხალი გადარჩაო! – თანატოლებისა და უფროსების უმავლესობისგანაც იგივე მესმოდა.

ეს ყველაფერი კი იმდენად შეუთავსებელი იყო იმასთან, რასაც სკოლაში გვასწავლიდნენ, რომ სანამ სკოლა არ დავამთავრე არაფერი არ მესმოდა. ახლა კი გაუგებარი არაფერია და მე თვითონაც მიკვირს, აღდგომა დღეს ის ”აჭარელი” სიკვდილს როგორ გადაურჩა. ალბათ, მართლაც ღმერთმა იხსნა, ოღონდ რომელმა? -საკითხავი აი ეს არის!

-ქრისტე აღსდგა! -თქვენ რას უპასუხებდით?

- ………

Read Full Post »

რასიზმი კლავს

სემინარი

“Promoting Critical Thinking in Social Problems of Georgia”-სწორედ ასე ჰქვია ამერიკული საბჭოების მიერ მომზადებულ სემინარს, რომელსაც დღეს “New art cafe-ში” დავესწარი.  უფრო კონკრეტულად, სემინარზე განიხილება რასიზმის, გენდერული ძალადობისა და ჰომოფობიის პრობლემები საქართველში. პირველმა დღემ საინტერესოდ ჩაიარა. აჩვენეს ფილმი “The American History X”,  რომლის შემდეგ რასიზმის შესახებ დისკუსიაც გაიმართა. სამწუხაროდ, გენდერის თემაზე მომზადებული ფილმის სანახავად ვერ დავრჩი.  გადაუდებელი საქმის გამო სემინარი ნაადრევად დავტოვე.

The American History X

“The American History X”-ეს არის ამერიკული ფილმი ნეონაცისტი ბიჭის, დერეკის შესახებ,  რომლის როლსაც  ედვარდ ნორტონი თამაშობს.  ნეონაცისტური იდეებით დახუნძლული დერეკი თანამოაზრეებთან ერთად  აფრო და ლათინოამერიკელებს ავიწროვებს, არბევს მათ მაღაზიებს.  ხო მართლა, ის ნეონაცისტი მას შემდეგ გახდა, რაც მამა რომელიღაც შავკანიანმა მოუკლა.  ერთხელაც, სამი შავკანიანის მოკვლის გამო დერეკს ციხეში სვამენ.  იქ კი ნელ-ნელა აზრზე მოდის და ბოლოს თვითონაც თანამოაზრე ნეონაცისტების მსხვერპლი ხდება-მას აუპატიურებენ.

ციხიდან გამოსული დერეკი აღმოაჩენს, რომ უმცროსი ძმაც მისი გავლენით ნეონაცისტი გამხდარა. ის ყველანაირად ცდილობს ძმის, დენის, ჭაობიდან ამოთრევას, თუმცა საბოლოოდ დენი შავკანიანი შურისმაძიებლის მსხვერპლი ხდება. -აი ეს არის ამ ფილმის მოკლედ, ზერელედ და უინტერესოდ მოყოლილი შინაარსი. საინტერესო ფილმი ნამდვილად არის, ფიქრის საშუალებასაც იძლევა, თუმცა შედევრი არის-თქო, ნამდვილად ვერ ვიტყვი.

ფილმი არაფერს არ ამტკიცებს, პირიქით-ის ათასგვარი ინტერპრეტაციის საშუალებასაც კი იძლევა. შეიძლება, გარკვეულ მომენტში დერეკის ნეონაცისტური იდეები გაამართლო კიდეც-მას შავკანიანებმა ჯერ მამა მოუკლეს, მერე-ძმა, მის უბანში ნარკოტიკებით ვაჭრობდნენ და ა.შ.  არის მეორე მხარეც: მის ნაცისტურ იდეებს რამდენიმე შავკანიანისა და მისი ძმის სიცოცხლე ემსხვერპლა.  სწორედაც რომ სადიკუსიო ფილმია.

დისკუსია

დისკუსია ძირითადად იმაზე იყო, დღევანდელ საქართველოში არის თუ არა რასიზმი, ქსენოფობია. ეს პრობლემაა,  ასე თუ ისე ყველა შეთანხმდა. მონაწილეების განსაკუთრებულ დაპირისპირებას პირადად მე არც ველოდი. აბსოლუტურად ყველა მონაწილე ამერიკის საბჭოების პროგრამებით აშშ-ში ერთლიანი სასწავლო პროგრამით არის ნამყოფი და ალბათ, ამ საკითხისადმი მეტ-ნაკლებად ჯანსაღი დამოკიდებულება აქვთ. სიტუაცია ყველაზე მეტად მაშინ გაცხელდა, როცა საქმე სომხებსა და ჩინელებზე მიდგა(როგორც წესი, ამ დროს ყველაზე თავმოყვარე ქართველიც კი კარგავს წონასწორობას).  ტელეფონში რამდენიმე მნიშვნელოვანი მოსაზრება ჩავინიშნე. ზოგიერთმა თქვა, რომ ქართველების დიდ ნაწილს სომხების მიმართ ქსენეოფობიური დამოკიდებულება აქვს და პირიქით, სომხებს-ქართველებისადმი. ამის ერთ-ერთი მიზეზი კი ენობრივი ბარიერიაო. სომხებს ქართულის სწავლა და ქართულ საზოგადოებაში ინტეგრირება არ უნდათო. მათ თუ საქართველოში უნდათ ცხოვრება, კეთილი ინებონ და ქართულიც ისწავლონო. ზოგი დაეთანხმა, ზოგი-არა.

დისკუსიას ერთი კალიფორნიელი მოხალისე ესწრებოდა, რომელმაც თქვა, რომ ადამიანთა ურთიერთობებში ენა ერთ-ერთი დამატებითი ელემენტია და არა-ერთადერთიო. ანუ, თუ სომხებსა და ქართველებს ერთმანეთთან მაინცდამაინც მეგობრული დამოკიდებულება არა აქვთ, ეს ენის არცოდნის ბრალი სულაც არისო.

ერთმა მონაწილემ ჩინელებისადმი ქართველების “ლეგიტუმურ შიშზეც” ისაუბრა.  ჩვენ ვართ ოთხმილიონიანი სახელმწიფო. თუ ჩვენთან 5-6 წლის მანძილზე რამდენიმე მილიონი ჩინელი ჩამოვა,  ქართველები გავქრებითო(ნუ, ზუსტად ასე არ უთქვამს, უბრალოდ, ცოტას ვაბუქებ :დ)  ეს ამერიკელი ქალბატონიც არც დაფიქრებულა ისე გვითხრა: ქართველებმა ჯერ უნდა გადაწყვიტოთ სამოქალაქო ნაციონალიზმის გზას ირჩევთ თუ ეთნიკური ნაციონალიზმისო. მერე იყო საქართველოს უახლესი ისტორიის, ასევე ზვიად გამსახურდიას “გახსენება”, “საქართველო ქართველებისთვის” და სხვა ქსენოფობიური განცხადებები.     კიდევ ერთმა ამერიკელმა(რომლის სახელიც არ ვიცი) თქვა, რომ საქართველოში არაქართველებისადმი  რასისტული დამოკიდებულება ნამდვილად იგრძნობა. თბილისი უფრო მულტიკულტურული ქალაქია, ექ ეს ნაკლებად შესამჩნევია, რეგიონებში კი იცოცხლეთ, მსგავსი შემთხვევები უფრო ხშირიაო. ამის  თავი და თავი კი  თქვენი გაურკვეველი წარმოშობის სიამაყეაო(ცოტას ვაზვიადებ ).

მოკლედ, ბარემ აქაც ვიდისკუსიოთ: ვართ თუ არა ქართველები რასისტები? მითები ჩვენი ტოლერანტობის შესახებ ცოტა არ იყოს ნაყალბევად ხომ არ გეჩვენებათ?  მე კი მგონია სწორედაც რომ ეგრეა, ქსენოფობია ძვალსა და რბილში გვაქვს გამჯდარი. ახლაც თვალწინ მიდგას ქუთაისის “მარშუტკაში” ბავშვივით ატირებული ოთხი ჩინელი ქალის სახე, რომლებსაც “ქუთეისელი”, “აქანე-იქანე” ქალბატონები ეუხეშნენ.

ესეც ნანახი ფილმის თრეილერი

P.S. ჰო, კინაღამ დამავიწყდა, ხვალ “Milk” უნდა ვნახოთ და შესაბამისად, დისკუსიაც ჰომოფობიაზე იქნება. მანამდე კი რასიზმზე ვიფიქროთ .

Read Full Post »

მომეცი წყალი!

ხედავთ რა ბედნიერია ჩემი სამზარეულოს ონკანი ქუთაისში?  ამას შორიდან ვერ გაიგებთ.  ერთხელ მაინც უნდა ჩამოხვიდეთ ქუთაისში და საკუთარი თვალით ნახოთ. თქვენ ვერც კი წარმოიდგენთ ყველა ქუთათურის იმ ბედნიერებასა და საოცარ შეგრძნებებს, საკუთარ ონკანიდან წყლის ჩხრიალის გაგონებისას რომ ეუფლებათ. განა ვის არ უნახავს ონკანიდან დაუნანებლად გადმოღვრილი წყალი? თუმცა, ეს თქვენ თბილისში ბედნიერებას არ განიჭებთ, ნერვსაც კი არ გიტოკებთ. თქვენ შეგიძლიათ გულგრილდ, ხელის სწრაფი მოძრაობით ეს ონკანი წამსვე დაადუმოთ და გადაკეტოთ. ქუთათური კი ამას არასდროს არ იზამს, არა!

-განა შეიძლება ის ონკანი გადაკეტო, საიდანაც წყალი ორ, ან სამ დღეში ერთხელ მოდის?

-რა თქმა უნდა არ შეიძლება!

ორ დღეში ერთხელ, საშუალო სტატისტიკურ ქუთათურს აქვს ბედნიერება მხოლოდ 3 საათით, შუადღის 3 საათიდან საღამოს 6 საათამდე დატკბეს ონკანიდან წამოსული წყლის ჩხრიალით.

მოიცა რა, რაღა დატკბეს! ამ დროის ინტერვალში ქუთათური უნდა ეცეს ონკანს, წყლით გაავსოს სხვადასხვა ზომისა და მოცულობის რეზერვუარი, ქვაბი, ბოთლი და ა.შ.  მან 3 საათის განმავლობაში უნდა მოიმარაგოს ორი დღის სამყოფი დასაბანი, გასარეცხი, დასალევი და საჭმლის მოსამზადებელი წყალი.

-აბა სად არის წყლის ჩხრიალით გამოწვეული ტკბობა?

-არც არსად. სად სცალია ქუთათურს დასატკბობად. გარეთ 40 გრადუსია ცელსიუსისთ, თან ცხელი ქარი ქრის. მას  კი ისღა დარჩენია, კიდევ ორი დღე ელოდოს ონკანიდან წყლის გადმოჩხრიალებას.

ეს ნერვებისმომშლელი ბანერი კი უკვე ორი წელია ჩემი ბინის წინ არის გაკრული და დამცინავად მპირდება, რომ ქუთაისში “წყალი დეფიციტის გარეშე” მალე იქნება.  ეს “მალე” კი არაფრით არ გვეღირსა. კიდევ მსაყვედურობენ, რატომ უწოდებ ამ ქალაქს მკვდარსო.

რა ბედნიერებაა, დღეს ქუთაისში წყლის დღეა.

Read Full Post »

ზღვარი

მგონი, უკვე ყველამ იცით რაც ბოლო დღეებში საქართველოში ხდება: მმკ(მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი),   სმმ(საქართველოს მართლმადიდებლური მოძრაობა) და საზოგადოების ნაწილი ერთმანეთს დაუპირისპირდა. ლანძღვა, გინება, მუქარა, ცემა-ტყეპა-ეს ყველამ ვნახეთ. ასობით ფოტო-ვიდეო მასალა გავრცელდა ინტერნეტში. საინტერესო ისაა, რომ ამ ყველაფერში რამდენიმე სასულიერო პირიც აქტიურადაა ჩართული.

არ ერიდებიან ისეთ ფრაზებს, როგორიცაა:

“შენი მკვლელი გავხდები!”

“უკანასკნელ ნეირონს მიგასხმევინებ კედელზე!”

“ძირფესვიანად ამგძირკვავთ!”

მომხდარ ამბავზე სტატია უკვე დავწერე და მის ხელმეორედ გადამღერებას არ ვაპირებ, უბრალოდ ჩემს განწყობას გაგაცნობთ.

ილიაუნის წინ გამართულ აქციაზე ორი ნასვამი ბიჭი პოლიციელს “ეკაჩავებოდა”. სურათებს ვუღებდი. შემაგინეს, ნუ გვიღებო. წესით და რიგით  ორივესთვის სახე უნდა ამეხია. მოვერეოდი, ეჭვიც არ შეგეპაროთ-ჯერ ერთი ნასვამები იყვნენ და ფეხზე ძლივს იდგნენ. და კიდევ, ფიზიკურადაც არ ჰგავდნენ დევგმირებს. შორიდან მხოლოდ ხელი დავუქნიე და გავუღიმე. ამაზე კინაღამ გაგიჟდნენ. პოლიცია აკავებდა. მაინტერესებს, რომ გამოეშვათ რას მიზამდნენ.

-პასუხი რატომ არ გავეცი?

-არ გეგონოთ დედა არ მიყვარს და მისი შეგინება ადვილი გადასაყლაპია ჩემთვის.

მოტივი 1: ხალხი ისედაც გადარეული იყო, ვის რომელ კუთხეში სცემდა გადარეული მასა, ვერ გაიგებდი. მეც რომ ერთი ამბავი ამეტეხა, დაძაბულობის კერა ერთით გაიზრდებოდა. პოლიცია მხოლოდ მშვიდი გამშველებლის როლს ითავსებდა და რეალურად ვერ ახერხებდა სიტუაციის დაწყნარებას.

მოტივი 2: დაპირისპირება ხდებოდა საჯარო სივრცეში. ნებით თუ ძალით, მეც ამის ხელშემწყობი ვიქნებოდი. არადა, მიმაჩნია, რომ ძალადობას ძალადობით არ უნდა უპასუხო.

არცერთი იდეოლოგია, არცერთი პრინციპი, არცერთი  პიროვნება, არცერთი რელიგია და არცერთი ღმერთი იმად არ ღირს, რომ ჩვენ, ადამიანებმა ერთმანეთს ცხვირპირი დავალეწოთ და მერე დუჟმორეულებმა გამარჯვება ვიზეიმოთ. აზრზე არ ვარ რა მოხდება უახლოესი დღეებისა და თვეების მანძილზე საქარველოში. დაპირისპირება გამწვავდება, უფრო ფართო მასშტაბებს მიიღებს, თუ ყველაფერი ჩაწყნარდება და დავიწყებას მიეცემა. როგორ არ მინდა სიტუაციის გამწვავება, ვერ წარმოიდგენთ. არ მინდა ყირგიზეთსა და ირანს დავემსგავსოთ, სადაც ადამიანებს განსხვავებული შეხედულებების გამო დღემდე დაუნანებლად კლავენ.

ამ სიტუაციაში თითოეულ ადამიანს ძალიან დიდი პასუხისმგებლობა აკისრია. ჩემ წილ პასუხისმგებლობას ცოტა არ იყოს გადამეტებულადაც კი ვგრძნობ. ბოლო დროს სწორედ ამიტომ არ ვერთვები რელიგიურ თემატიკაზე გამართულ დისკუსიებში. ვიღაცამ ფეისბუქზე მომწერა გუშინწინ:

“-ასე რატომ გძულს პატრიარქი და ჩვენი რელიგია, იქნებ ამიხსნა?”

-არ მძულს, საიდან მოიტანე, უბრალოდ ცოტა გავიხუმრე(ვიგულისხმე ერთი მეგობრის სტატუსზე დატოვებული კომენტარი)

-კარგი ძმაო, კარგად იყავი!

-გაიხარე”

როგორც მერე გავიგე ეს ადამიანი სმმ-ს ერთ-ერთი წევრი აღმოჩნდა. წარმოვიდგინოთ, რომ მე დამეწყო მისთვის რაღაცების მტკიცება, ის თავისას დაიწყებდა, ვიკამათებდით, დამემუქრებოდა, დავემუქრებოდი…

პასუხისმგებლობა ყველას ეკისრება განურჩველად სქესისა, ორიენტაციისა, რელიგიისა და ა.შ. ზოგს მეტად, ზოგს ნაკლებად.

არ შემიძლია ორიოდე სიტყვა არ ვთქვა იმ ადამიანებზე, რომლებიც საქართველოში დღეს მიმდინარე ამბებს “გვერდიდან”უყურებენ და ირონიულად ამბობენ: “ვაი ლიბერალებმა და ვაი მართლმადიდებლებმა გადააფსით ერთმანეთს”.

არაფერს არ გავალდებულებთ და არ გთხოვთ. ყველას აქვს უფლება, რაც უნდა ის აკეთოს: უყუროს საყვარელ სატელევიზიო შოუს, უსმინოს მუსიკას, ხატოს ჩიტები, დარგოს ყვავილები, გული შეეკუმშოს სადღაც ტროპიკულ ტყეში დაღუპული ოპოსუმის უდროო გარდაცვალებაზე, თვალები გაუფარდოვდეს ავსტრალიის ზოპარკში დაბადებული ტყუპი კენგურუს ნახვაზე… უბრალოდ, მერე არ აღვარღვაროთ ცრემლები, როცა თქვენს დარგულ ყვავილებს გადათელავენ, საყვარელი მუსიკის მოსმენას აგიკრძალავენ და ქუჩაში პანღურსაც ამოგცხებენ იმიტომ, რომ თქვენი ვარცხნილობა არ მოეწონათ.

აბა სხვა რა ვთქვა. ფრთიანი ანგელოზი არც მე ვარ და სხვაზე არანაკლებ მკრეხელური აზრები მიტრიალებს თავში. უბრალოდ მინდა, ცოტათი მაინც უკეთესი იყოს ის გარემო, სადაც ვცხოვრობ.

Read Full Post »

ფოტოისტორია: რას ჭამს მსოფლიო?

შარშან, აქციებზე ფოტოებს რომ ვიღებდი, აქ ვაქვეყნებდი. უკვე დიდი ხანია მსურს მსგავსი რამ კვლავ გავაკეთო.  მიზეზთა გამო, ჯერჯერობით საკუთარი  ნამუშევრის შემოთავაზება არ შემიძლია. სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე, ამჯერად სხვისი გადაღებული ფოტოები გამოვაქვეყნო.  ფოტოისტორიას ჰქვია “რას სჭამს მსოფლიო” მომზადებულია ჩემი ფავორიტი ჟურნალის, “ტაიმის” მიერ.

1.

უკიტების ოჯახი ქ. კოდაირადან, იაპონია. კვირაში ჭამენ $317-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საკვებია: საშიმი, ხილი, ნამცხვარი და კარტოფილის ჩიფსები

2.

მანცოების ოჯახი, სიცილია, იტალია. კვირაში ჭამენ $260-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელია: თევზი, საწებელი რაგუთი, ჰოთ დოგები და გაყინული თევზის ჩხირები.

3.

აბუბაქრების ოჯახი, ბრეიდჯინგი, ჩადის რესპუბლიკა. კვირაში ჭამენ $1.23 ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: წვნიანი ცხვრის ახალ ხორცთან ერთად.

4.

ალ ჰაგანის ოჯახი, ქუვეითი. კვირაში ჭამენ $322-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: შემწვარი წიწილი ბრინჯით.

5.

რევისების ოჯახი, სამხრეთ კაროლინა, აშშ. კვირაში ჭამენ $341-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: სპაგეტი, კარტოფილი და ჩინური რეცეპტით მომზადებული ქათამი

6.

კასელესების ოჯახი, კუერნავაკა, მექსიკა. კვირაში ჭამენ $189-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: პიცა, კიბორჩხალა, საწებელი და შემწვარი ქათამი.

7.

დონგების ოჯახი, პეკინი, ჩინეთი. კვირაში ჭამენ $155-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: ტრადიციული ჩინური კერძი(ვერაფრით ვთარგმნე )

8.

სობეზინსკების ოჯახი, პოლონეთი. კვირაში ჭამენ $151-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: ღორის ფეხები სტაფილოთი(უცნაურია, არა?:) ) და ბოსტნეული.

9.

აჰმედების ოჯახი, ქაირო, ეგვიპტე. კვრაში ჭამენ $68-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: ცხვრის ხორცი და ოკრა(ბოსტნეული)

10.

აიმეების ოჯახი, ტინგო, ეკვადორი. კვირაში ჭამენ $31-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: კარტოფილისა და კომბოსტოს წვნიანი.

11.

კევენების ოჯახი, კალიფორნია, აშშ. კვირაში ჭამენ $159-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: მოშუშული ძროხის ხორცი, მოლუსკების შეჭამანდი, მაყვლის იოგურტი და ნაყინი.

12.

ნამგაების ოჯახი, ბუტანი. კვირაში ჭამენ $5-ის რირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: სოკო, ყველი და ღორის ხორცი

13.

მელანდერების ოჯახი, გერმანია. კვირაში ჭამენ $500-ის ღირებულების საკვებს. საყვარელი საჭმელი: შემწვარი კარტოფილი ხახვით, ბეკონი, ქაშაყი, შემწვარი გოგრა კვერცხითა და ყველით, პიცა და ვანილის ნამცხვარი

მგონი, საინტერესო იყო არა? მომავალ ფოტოისტორიამდე!

Read Full Post »

SOS! – თავდასხმა ფონდ “ინკლუზივზე”

ფეისბუქზე გავრცელდა ფონდ “ინკლუზივის” მიმართვა. აქ დეტალურადაა აღწერილი  რა როგორ მოხდა. დაპატიმრებულია ფონდის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი პაატა საბელაშვილი. მგონი, უკვე აღარა აქვს მნიშვნელობა ვინ ჰომოსექსუალია და ვინ ჰეტეროსექსუალი, ვინ მართლმადიდებელი და ვინ ათეისტი, მაჰმადიანი ან კათოლიკე. ბოლო დროს ამ ქვეყანაში ცხვრება სულ უფრო მუქ ფერებში მესახება. მომკალით და ჩემი ყველა პოზიტიური იმედი საქართველოსთან დაკავშირებით ნელ-ნელა უფერულდება. ეს არ არის ერთადერთი ფაქტი რის გამოც ვფიქრობ ასე. წაიკითხეთ და დასკვნა თავად გამოიტანეთ.

ვნახოთ ერთი ამ ფაქტს როგორ გამოეხმაურებიან “ქარტიოსანი” ჟურნალისტები, ძალიან მაინტერესებს ეყოფათ თუ არა მათ გამბედაობა ამაზე ხმამაღლად სასაუბროდ. გაბედავენ თუ არა ღვაწლმოსილი დამოუკიდებელი გაზეთები ამ თემაზე თამამად და პირდაპირ  საუბარს. ეს ფაქტი შეიძლება ლაკმუსის ქაღალდიც კი აღმოჩნდეს ქართული მედიისთვის.  მე ველოდები.

საქართველოს პრეზიდენტს
საქართველოში აკრედიტებულ დიპლომატიურ სამსახურებს
საერთაშორისო ორგანიზაციების წარმომადგენლებს
საქართველოს სახალხო დამცველს

მ ი მ ა რ თ ვ ა
ქართულ სამოქალაქო სექტორზე თავდასხმის გამო

2009 წლის 15 დეკემბერს, საღამოს 7 სათზე ფონდ “ინკლუზივის” ოფისში 5 უფორმო, შეიარაღებული ადამიანი შეიჭრა. ფონდში, ხელმძღვანელის გარდა იმყოფებოდნენ ქალთა კლუბის წევრები. უცნობმა პირებმა ისინი გააფრთხილეს არ დაეტოვებინათ ოთახი და განუცხადეს, რომ მხოლოდ “მათი უფროსი” აინტერესებდათ. ფონდის ხელმძღვანელი რამდენიმე პირმა სხვა ოთახში გაიყვანა. ამის შემდეგ, მათ ტელეფონზე დარეკეს და 8 საათისათვის ოფისში უცხო პირთა რიცხვი უკვე 12-13-მდე გაიზარდა. იქ მყოფთა მონათხრობით, შემომჭრისას მათ არ ეცვათ პოლიციელთა ფორმები (რამდენიმე მათგანმა მხოლოდ ოფისში შემოიცვა ქურთუკი შესაბამისი წარწერით), არ უჩვენებიათ ჩხრეკის ორდერი, უარი თქვეს საბუთის წარდგენასა და იდენტობის გამჟღავნებაზე.
თვითმხილველთა თქმით, მათ შეახსენეს ოფისში შემოსულ პირებს, რომ ჩხრეკას, რომელიც მეორე ოთახში დაიწყო, მოწმეები სჭირდებოდა. ყველას ჩამოართვეს ტელეფონები, ცალკე ოთახში გადაიყვანეს და რამდენიმე “პოლიციელი” მიუჩინეს. გოგონები რამდენიმე საათის განმავლობაში გამოკეტილი ჰყავდათ ოთახში, არ მისცეს ახლობლებთან დაკავშირების საშუალება, აყენებდნენ სიტყვიერ შეურაცხყოფას – ეძახდნენ გადახრილებს, ავადმყოფებს, სატანისტებს, დასცინოდნენ და აშანტაჟებდნენ. ემუქრებოდნენ, რომ გადაუღებდნენ და გაავრცელებდნენ სურათებს. ჩამოხიეს კედლებზე გაკრული პლაკატიც. იყო ფიზიკური ლიკვიდაციის მუქარაც, განსაკუთრებით ფონდის თანამშრომლების ეკა აღდგომელაშვილისა და თინათინ ჯაფარიძის მიმართ, რომლებიც დაჟინებით მოითხოვდნენ ჩხრეკის ორდერის ან რაიმე საბუთის წარდგენას. ამ მოთხოვნაზე ისინი ცინიკურად პასუხობდნენ, რომ “ორდერსა და საბუთს მხოლოდ იმას აჩვენებენ, ვისაც საჭიროა.” ამ თავდასხმის შემდეგ დაკავებულ იქნა ორგანიზაციის ხელმძღვანელი პაატა საბელაშვილი.
ერთ-ერთმა პირმა, რომელიც განსაკუთრებული აგრესიულობითა და ჰომოფობიით გამოირჩეოდა, ფონდის თანამშრომელს თავი კუდი-ის ოპერატიულ თანამშრომლად, გიორგი გეგეჭკორად წარუდგინა. თუმცა, 18 დეკემბერს გამართულ სასამართლო სხდომაზე იგი გამომძიებლის როლში წარსდგა სასამართლოს წინაშე დავით ხიდეშელის სახელითა და გვარით. ამას გარდა, მეორე პირი (როგორც მოგვიანებით გაირკვა პოლიციის ქვეგანყოფილების ერთ-ერთი ხელმძღვანელი), რომელიც განსაკუთრებით ბილწსიტყვაობდა, ფიზიკური ლიკვიდაციით დაემუქრა ეკა აღდგომელაშვილს თუ ის არ დაუყოვნებლივ გაჩუმდებოდა (“მოგსპობ, მიწასთან გაგასწორებ”, “გააჩუმეთ ეს ქალი, თორემ მოვკლავ” და სხვ.). ფონდის თანამშრომლის რეპლიკაზე, რომ ისინი აჭარბებენ საკუთარ უფლებამოსილებას და პასუხს აგებენ ასეთ საქციელზე, მან უპასუხა: “მიჩივლე, ფეხები არ მომჭამო”; “მე ვარ კანონიცა და სასამართლოც”.
გაჩხრიკეს ფონდის ოფისში მყოფი ყველა გოგონას ხელჩანთა. რამდენიმე მათგანის ჩანთა გაიჩხრიკა სხვა ოთახში, ისე, რომ მათი მფლობელები არ ესწრებოდნენ ამ პროცედურას და მხოლოდ ამის მერე დაუბრუნეს ის პატრონს. ორ ქალს შეჰყავდა გოგონები საპირფარეშოში (ზოგი ცალკე, ზოგი ორ-ორად), აშიშვლებდნენ მათ და ჩხრეკდნენ, პარალელურად მათ უწოდებდნენ გადახრილებს, ავადმყოფებს. არც ერთი მათგანის ჩხრეკვის ოქმი ადგილზე არ შეუდგენიათ. პროცედურის დასრულების შემდეგ ერთ-ერთი “პოლიციელი” ქალბატონი პირჯვრისწერით ამბობდა, რომ “ამათ ქალის სხეული შეაზიზღეს”.
ოფისსა და ოფისის თანამშრომლებზე დღემდე ხდება ზეწოლა – გაურკვეველი პირები ღიად უთვალთვალებენ და დაყვებიან მათ. ოფისთან მუდმივად მორიგეობს მანქანა; ასევე რამდენიმე პირი დგას ერთ-ერთი თანამშრომლის სადარბაზოსთანაც რომელიც ოფისის მახლობლად ცხოვრობს.
ფონდში შემოჭრის მიზეზის მიუხედავდ, “ინკლუზივის” დარბევა იმ ლოგიკურ გაგრძელებას წარმოადგენს, რომელიც საქართველოში ადამიანთა უფლებათადაცვითი ორგანიზაციების მიმართ ხორციელდება და მათ დისკრედიტაციას ემსახურება. Aმ მხრივ საყურადღებოა საზოგადოებრივი მაუწყებლის მიერ მანამდე გავრცელებული სიუჟეტი “ადამიანთა უფლებების პრიორიტეტის” წევრთა მიერ დევნილებისათვის თანხის გამოძალვის თაობაზე, რუსთავი 2-ს სიუჟეტი საია-ს მიერ სტრასბურგში საქართველოს წინააღმდეგ წარდგენილი სარჩელის თაობაზე ქვეყნის საწინააღმდეგო ქმედების კონოტაციით და სხვ. ამ მოვლენებს წინ უსწრებდა გაზეთ “ბათუმელების” ჟურნალისტის დაშანტაჟების მცდელობა, რომლის მონაწილენიც დღემდე დაუსჯელნი არიან.
შესაბამისად, არსებობს საშიშროება, რომ ორგანიზაციის პროფილის გათვალისწინებით, მოხდეს ჰომოსექსუალობის თემით მანიპულირება და საზოგადოების რადიკალურად განწყობილ ჯგუფებში აგრესიის ხელოვნურად გაღვივება.
საგულისხმოა, რომ ხელისუფლება მსგავს შემთხვევებში განყენებულ პოზიციას იკავებს და ქვეყნის შიგნით თუნდაც დემოკრატიული პრინციპების უგულვებელყოფის ხარჯზე მართლმადიდებლური ინტერესების დამცველად, ხოლო მის საზღვრებს გარეთ ფუნდამენტალისტურ და სამოქალაქო სექტორის დაპირისპირების მსხვერპლად წარმოაჩენს თავს. აქედან გამომდინარე არსებობს საფრთხე რომ მიზანმიმართულად ხდება არასამთავრობო ორგანიზაციების ლიდერთა მარგინალიზაცია, მათი კრიმინალიზაციის ან დისკრედიტაციის გზით.
ამრიგად,

1) ვაპროტესტებთ ადამიანის ღირსების, უფლებებისა და იდენტობის შეურაცხყოფას და მოვითხოვთ დაისაჯონ ის პირები, რომლებიც ზეპირსიტყვიერ, ფსიქოლოგიურ და ფიზიკურ ძალადობას სჩადიოდნენ ფონდ “ინკლუზივის” თანამშრომლების მიმართ.

2) მოვითხოვთ საქართველოს ხელისუფლებამ კანონით დადგენილი რეაგირება მოახდინოს ძალადობის ყველა მსგავს შემთხვევაზე, მოიკვლიოს და დასაჯოს მსგავს შემთხვევებში მონაწილე ყველა პირი.

3) ვთხოვთ საერთაშორისო ორგანიზაციებს და საქართველოში აკრედიტებულ დიპლომატიურ სამსახურებს მუდმივი მონიტორინგი გაუწიონ პაატა საბელაშვილის პატიმრობის პირობებს და მისი უფლებების ზედმიწევნითი დაცვის მოთხოვნით მიმართონ საქართველოს ხელისუფლებასა და სამართალდამცავ ორგანოებს.  ასევე ვთხოვთ, მუდმივი მონიტორინგი გაუწიონ მსგავს შემთხვევებსა და საქართველოს ხელისუფლების მხრიდან მისი მოქალაქეების დაცვის ვალდებულების შესრულებას.

3) მოვითხოვთ საინფორმაციო საშუალებებმა მკაცრად დაიცვან უდანაშაულობის პრეზუმფცია და პიროვნების ღირსების ხელშეულებლობა და თავი შეიკავონ ყოველგვარი დეზინფორმაციის და შესაბამისად გადაუმოწმებელი ინფორმაციის გავრცელებისაგან.

4) მოვითხოვთ დაუყოვნებლივ შეწყდეს ფონდის თანამშრომლების დევნა, თვალთვალი და ფსიქოლოგიური ზეწოლა.

5) ვთხოვთ საქართველოს სახალხო დამცველს განსაკუთრებული ყურადღებით მოეკიდოს ფონდი ინკლუზივის დარბევის საკითხს და მონიტორინგი განახორციელოს პაატა საბელაშვილის ყველა სამოქალაქო უფლებების ზედმიწევნით დაცვაზე.

დამატებითი ინფორმაციისათვის მიმართეთ ეკა აღდგომელაშვილს.
ფონდი “ინკლუზივი”

Read Full Post »

მე ვარ “ბათუმელები”!

ბოლო ერთი კვირის მანძილზე ჯერ ბი-ბი-სის ჟურნალისტის, მერე კი სახალხო დამცველის ოფისის მიერ ორგანიზებულ ტრენინგს ვესწრებოდი. ამ დღეების მანძილზე ყველაზე ხშირად მესმოდა სიტყვები: გამოხატვის თავისუფლება, სტანდარტები, პროფესიული ღირსება, ზეწოლისგან თავის დაღწევა, სამართლიანი სასამართლოს უფლება, თავისუფლებისა და უსაფრთხოების უფლება, ადამიანის უფლებები, შანტაჟი, ძალადობა, ჰომოფობია, დისკრიმინაცია და ა.შ. გარდა ამისა, მოვისმინე ათობით პრეცედენტული სასამართლო ისტორია და უფრო კარგად დავინახე, თუ რამხელა უფსკრულია ქართული და ევროპული სასამართლოს სამართლიანობას შორის.

წარმოიდგენდით, რომ პატიმარს, რომელიც ციხიდან 40 წუთის დაგვიანებით გამოუშვეს, შეუძლია სტრასბურგში ჩივილი თავისუფლების შეზღუდვის გამო და მერე ამ პროცესის მოგება? -მე არ ვიცოდი. დარწმუნებული ვარ, ამას საქართველოში არავინ გააპროტესტებდა. ასეთები ბევრი მოვისმინე.

ვბრუნდები თბილისში და ფეისბუქზე ყველაზე აქტუალური თემებია:

1. ვიღაც უსაქმურები ჟურნალ “ლიბერალის” ჟურნალისტს ეკა ჭითანავას ემუქრებიან ტელეფონით და “ლამაზი სიფათის უფრო გალამაზებას” ჰპირდებიან.

2.  სოდი და კუდი კი გაცილებით მძიმე ფორმებით ემუქრება გაზეთ “ბათუმელების” ჟურნალისტს და მას აშანტაჟებს.  მუქარა შემდეგში მდგომარეობს: თუ ჟურნალისტი(თედო ჯორბენაძე) “ჭკუით არ მოიქცევა”, მის ახლობლებს აჩვენებენ გეი ეროტიკულ ფოტოებს, სადაც ჯორბენაძე იქნება აღბეჭდილი(რა თქმა უნდა მონტაჟის საშუალებით).

მიჩნდება კითხვა, რატომ გავდივართ ამდენ ტრენინგს, რატომ იხარჯება ამ ყველაფერში ათასები, თუ რელაურად არ გავაკეთეთ ის, რაზეც ამ დღეებში გვესაუბრებოდნენ?

ეს კონკრეტული შემთხვევა მუქარის ავტორებს არ უნდა შერჩეთ. ბრძოლას ყოველთვის აქვს აზრი, ყოველთვის!

ტელევიზიის საინფორმაციო გამოშვებებში ეს ამბები არ მოხვედრილა. “რუსთავი 2″ არარსებულ ფესტივალებზე გვეპატიჟება, “რეალ ტვ” ოპოზიციისათვის ეპითეტების მოსაძებნად გამოკითხვებს ატარებს, “იმედი” აპოკალიფსისთვის ემზადება, “პირველი არხი” კი…. მგონი, იქ უკვე დადგა აპოკალიფსი.

მალხაზ ხარბედიამ დაწერა ფეისბუქზე კარგი რამ: “ბათუმლები” გაცილებით მეტი მხარდაჭერის ღირსები არიან ფეისბუკელი ლიბერალ–შუბოსნებისგან. წარმომიდგენია, რა ჟრიამული ატყდებოდა, მღვდლები და მემეკელები რო აშინებდნენ და აშანტაჟებდნენ “ბათუმლებს” და არა სოდელები და კუდელები. დათო (პაიჭაძე), გადაცემასაც მიუძღვნიდა, დაწერდნენ ბლოგებს, აიყრებოდა ვიდეოები, აფრიალდებოდა დროშები, აიკვრებოდა სტიკერები…”

უფრო ვრცლად ბათუმელებზე, წაიკითხეთ რადიო “თვისუფლების” ბლოგზე

Read Full Post »

ხელისუფლების კრიტიკისთვის აზერბაიჯანელი ბლოგერები ციხეში ჩასვეს

აზერბაიჯანის პირველი ინსტანციის სასამართლომ ორ ბლოგერს,  რომლებიც ასევე ახლაგზარდული მოძრაობის აქტივისტებიც არიან,  განაჩენი გამოუტანა. ადნან ჰაჯიზადეს 2 წლით, ხოლო ემინ აბდულაევს(იგივე მილი) 2,5 წლით თავისუფლების აღკვეთა ხულიგნობისთვის მიუსაჯა.

მიუხედავად ოფიციალური ბრალდებისა, დაკავებულები ბრალს არ აღიარებენ. ისინი თავს პოლიტიკურ პატიმრებად თვლიან.  ადნან ჰაჯიზადემ და ემინ მილმა ინტერნეტ სივრცეში ცნობილები მას შემდეგ გახდნენ, რაც სოციალურ ქსელებსა და ბლოგებზე აქტიურად დაიწყეს აზერბაიჯანის ხელისუფლების კრიტიკა.

ადნან ჰაჯიზადე 26 წლისაა და ის ახალგაზრდული მოძრაობა OL –ის დამფუძნებელია. ემინ მილმა კი აზებაიჯანში შექმნა Alumni Network და ინტერნეტ ტელევია.

ახალგაზრდების დაპატიმრებას მეორე დღესვე გამოეხმაურნენ საერთაშორისო უფლებადამცველი ორგანიზაციები. მათ უარყოფითი შეფასება მისცეს აზერბაიჯანის ხელისუფლების ქმედებებს და ის ადამიანის უფლებების უხეშად დარრვევაში დაადანაშაულეს. აღსანიშავია, რომ ორგანიზაციამ “რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე” 2008 წელს გამოაქვეყნა პრესის თავისუფლების ანგარიში, სადაც 173 ქვეყანას შორის აზერბაიჯანს 150-ე ადგილი უკავია.

ბლოგერებს 2009 წლის 9 ივლისს ბაქოს ერთ-ერთ კაფეში ორი სპორტული აღნაგობის კაცი დაესხა თავს. თვითმხილველების თქმით, მათ ახალგაზრდებს ცემა დაუწყეს, თან უყვიროდნენ “რატომ აკრიტიკებთ მთავრობას?”

თავდამსხმელები შემთხვევის ადგილიდან მიიმალნენ, პოლიციამ კი ადნან ჰაჯიზადე და ემინ მილი ხულიგნობის ბრალდებით დააკავა. ადვოკატების თქმით, პოლიციამ დროული სამედიცინო დახმარება არ აღმოუჩინა ნაცემ აქტივისტებს, რითაც მათი უფლება კიდევ ერთხელ დაირღვა. დარღვევებით წარიმართა მათი სასამართლო პროცესი. მისი არაერთხელ გადადების მიზეზად კი დაზარალებულის გამოუცხადებლობა დასახელდა. 10 ნოემბერს, გვიან ღამით ცნობილი გახდა, რომ სასამართლო პროცესი შუადღის ნაცვლად, დილის 10:30 წუთზე გაიმართებოდა. შესაბამისად, სასამართლოს შენობის წინ ბრალდებულთა მხოლოდ რამდენიმე მეგობარმა აქტივისტმა შეძლო პროტესტის გამოხატვა. მათთვის პოლიციას ხელი არ შეუძლია.

განაჩენის გამოცხადებისთანავე ბლოგერებმა დარბაზში მყოფ მეგობრებს სოციალურ ქსელებში მათი მხარდამჭერი კამპანიის აგორებისაკენ მოუწოდეს. რამდენიმე წუთში ფეისბუქსა და ტვიტერზე ელვის სისწრაფით გავრცელდა დაპატიმრებული ბლოგერების მხარდამჭერი განცხადებები. გარდა ამისა, მხარდამჭერებმა მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან დაიწყეს საპროტესტო აქციების ორგანიზება. მათ შორის აღმოჩნდნენ ფეისბუქის ქართველი მომხმარებლები. ისინი უახლოეს დღეებში საქართველოში აზერბაიჯანის საელჩოს წინ საპროტესტო აქციის გამართვას აპირებენ.

აღსანიშნავია, რომ ადნან ჰაჯიზადე და ემინ მილი ინტერნეტ სივრცეში ხელისუფლებას მოურიდებლად აკრიტიკებდნენ. მათი ერთ-ერთი ბოლო ვიდეო ნამუშევარი მთავრობის სატირულ კრიტიკას მიეძღვნა. ვიდეოში ხელისუფლების წარმომადგენელს ვირის ფორმაში გადაცმული ადამიანი ანსახიერებს. დაპატიმრებული ბლოგერების მხარდამჭერი აქციები მათი დაპატიმრებიდან მეორე დღესვე მთელი მსოფლიოს მასშტაბით დაიწყო. საპროტესტო აქციები გაიმართა ჰააგაში, ლონდონში, ბრიუსელში, ვაშინგტონსა და სხვა დიდ ქალაქებში. აქტივისტები აზერბაიჯანის ხელისუფლებისაგან სიტყვის თავისუფლების დაცვას მოითხოვდნენ, თუმცა უშედეგოდ.

არზუ გეიბულაევა, აზერბაიჯანელი ბლოგერი : “ვერდიქტი, რომელიც გვერდს უვლის საერთაშორისო უფლებადამცველ ორგანიზაციათა პროტესტს, ცხადს ხდის, რომ აზერბაიჯანის ხელისუფლება მომავალშიც გააგრძელებს იმის კეთებას, რაც თავად სურს.”

მსჯავრდებულთა ადვოკატის, ელტონ გულიევის თქმით, ბლოგერების განაჩენის შესახებ გადაწყვეტილება ხელისუფლებამ სასამართლომდე მიიღო კაბინეტში. ამით აზერბაიჯანის მთავრობამ სხვა ახალგაზრდებს აჩვენა, რომ გააქტიურების შემთხვევაში ისინიც იგივე ბედს გაიზიარებენ.

ბლოგერებისთვის განაჩენის გამოტანას იმწამსვე გამოეხმაურა “მსოფლიო ბლოგინგის ფორუმი”, რომელიც რუმინეთის დედაქალაქ ბუქარესტში 9-12 ნოემბერს ჩატარდა. ფორუმის მონაწილეებმა საგანგებო განცხადება გაავრცელეს. მათ დაგმეს აზერბაიჯანის ხელისუფლების ქმედება და მხარდაჭერა გამოუცხადეს დაპატიმრებულებს.

მსოფლიო ბლოგინგის ფორუმს ბუქარესტში ორი ქართველი ბლოგერიც ესწრებოდა. გიორგი ჯახაია, იგივე “სუხუმი” ფორუმზე მონაწილის სტატუსით იმყოფებოდა, დოდი ხარხელი(www.dodka.ge) კი მიწვეული სტუმარი იყო.

გიორგი ჯახაიამ ფორუმზე საკუათარ გამოცდილებაზე ისაუბრა, თუ როგორ გახდა ის რუსული კიბერ შეტევის მსხვერპლი. 2007 წელს, აგვისტოს ომის დროს, ის სოციალურ ქსელებსა და ბლოგებზე ავრცელებდა ინფორმაციას, რაც რუსების გაღიზიანებას იწვევდა. შესაბამისად, რუსმა ჰაკერებმა მისი ბლოგი და სოციალური ქსელების ანგარიშები არაერთხელ დაბლოკეს.

აღსანიშანავია, რომ საქართველოში ჯერჯერობით ბლოგერებს სიტყვის თავისუფლების მხრივ სერიოზული პრობლემები აქამდე ჯერ არ ჰქონიათ.  მიუხედავად ამისა, რამდენიმე კვირის წინ იუტუბის რამდენიმე მომხმარებელს მცირე პრობლემები მაინც შეექმნათ. გასულ თვეში ვიდეოპორტალზე გავრცელდა პატრიარქის გაშარჟებული ვიდეოები, რასაც საზოგადოების მხრიდან უარყოფითი რეაქცია მოჰყვა. დაიწყო გამოძიება. შინაგან საქმეთა სამინისტრომ ვიდეოების გავრცელებაში ბრალდებული ორი ახალგაზრდა დაკითხა და ნივთმტკიცების სახით მათ კომპიუტერები და ფოტოაპარატები ჩამოართვა, აგრეთვე გაჩხრიკეს მათი სახოვრებელი სახლები.

პრესის თავისუფლების ანგარიშში საქართველო აზერბაიჯანს უსწრებს. ჩვენი ქვეყანა 173 სახელმწიფოს შორის 120-ე ადგილზე იმყოფება, რაც 2007 წელთან შედარებით უარესი მაჩვენებელია. საქართველო ამ წელს ამავე ანგარიშში 66-ე ადგილზე იმყოფებოდა.

სტატია გამოქვეყნდა “რეზონანსში”, 13/10/2009

ვიდეო, რომლის გამოც ბლოგერებს პატიმრობა მიუსაჯეს

Read Full Post »

ჩამცხეთ და მიმასიკვდილეთ!

თუ ამ ქვეყანაში ასარჩევი მექნება თეა თუთბერიძის მეგობარი ვიყო თუ მტერი, მე  მეგობრობას ვირჩევ! პრობლემაა რაამე?

თუ შეგიძლიათ ადამიანის საქციელს(ეპითეტები თქვენ მოარგეთ)  დაუპირისპიროთ აგრესია, გინება, ლანძღვა, მუქარა, წყევლა და ა.შ, თუ თქვენ ასე მარტივად მიგაჩნიათ ადამიანის გამეტება,  თუ თქვენ ფიქრობთ, რომ თეა თუთბერიძეზე მორწმუნეები და მამულიშვილები ხართ, მე თქვენს გვერდით არაფერი მესაქმება.

Read Full Post »

ფოტოროპერტაჟი ნუკრიანის ფესტივალიდან(რა თქმა უნდა პატარა სკანდალური სიტორიით)

ბევრი ფოტო და ცოტა კომენტარი.  გთავაზობთ ფოტორეპორტაჟს ფესტივალიდან “ნუკრიანი 2009″, რომელიც “კავკასიური სახლისა” და სათემო ორგანიზაცია “ნუკრიანის” ორგანიზებით გასულ კვირას ჩატარდა სიღნაღის რაიონის სოფ. ნუკრიანში.

ფესტივალზე, ადგილობრივ სახელოსნოებში დამზადებული თექისა და მინანქრის ნამუშევრები გასაყიდად იყო გამოფენილი.

ნატურალური ჩითის თავშალები

ძალიან მომინდა ამ სათამაშოს ყიდვა. ვინაიდან და რადგან ჯერჯერობით ხელფასი არ ამიღია, თავის შეკავება ვამჯობინე

ეს ნუკრიანელი ხელოვანის ნამუშევრებია. დამტვრეულ თიხის ჭურჭელზე ისე ხატავს, გაგიჟდები. თან, საკმაოდ იაფადაც ჰყიდის. მისი ნამუშევრების ფასები 8-დან 50 ლარამდე მერყეობს.

გარდა ხელნაკეთი ნივთებისა,  გამოფენილი იყო სოფლის ნაწარმი და ხილ-ბოსტნეული. უცხოელმა სტუმრებმა იმდენი რამ იყიდეს, ალბათ, ორი კვირა ეყოფათ საჭმელად

ეს ქალი კი ჩურჩხელებს ადგილზე ავლებდა. ასევე ჰქონდა რამდენიმე დღის წინ ამოვლებულიც და 2,5 ლარად ყიდდა. ორი ცალი მეც ვიყიდე. რის სნიკერსი, რა სნიკერი, წაუჩურჩხელე!

აქ კი გემრიელი თონის პური ცხვება. როგორც აღმოჩნდა, ფული მხოლოდ ტკბილეულისა და საჭმლისთვის მეყო. არის ამაში რაღაც ლოგიკა, არა?

ოოოო, მწვად-ხინკალ!

ამ თეფშზე დევს ოსპის, ცულისპირასა და მუხუდოსგან(სოიოსგან) დამზადებული საჭმელი. ასევე, დოლისპური და ყველი. ალბათ იცით, რომ ოსპი და ცულისპირა საქართველოში სიმინდის, ლობიოს და სხვა თანამედროვე მარცვლეულის შემოსვლამდე მოჰყავდათ და საკმაოდ პოპულარულიც იყო. გადაშენების პირას მყოფ ამ მარცვეულის გამრავლებასა და პოპულარიზაციაზე ორგანიზაცია “ელკანა” ზრუნავს.

ჭამა-სმის პარალელურად იყო სანახაობა. ესეც ძველი ქართული საბრძოლო ხელოვნების ოსტატები

ფალავნები:).  აქ ერთი პატარა კახური კურიოზიც მოხდა. წამყვანმა დაიწყო იმ ბავშვების სახელების გამოცხადება, რომლებიც საჭიდაოდ უნდა მომზადებულიყვნენ. მათ შორის ახსენა ვინმე ფალავანდიშვილი. უცებ, ერთი ბავშვი დაფაცურდა, ხან აქ მიაწყდა, ხან იქ, ბოლოს მივიდა წამყვანთან და კახურად ჰკითხა: “ფალავანდიშვილი ვარ?” – მეტს არ გავაგრძელებ

ამ ბავშვმა 6 კილოიანი სიმძიმის აწევა დაიწყო, თან, უფროსი ძმა ამხნევებდა. 200-ჯერ რომ ასწია, ძმამ უთხრა, აბა ახლა თავიდან ასწიეო და დათვლაც ხელახლა დაიწყო. ამ ბავშვს თვალიც კი არ დაუხამხამებია, ისე გააგრძელა სიმძიმის აწევა. საბოლოოდ, ზუსტად 400-ჯერ აზიდა. ჯუმბერ ლეჟავამ პატარას გინესის რეკორდსმენობა უწინასწარმეტყველა

აბა, ამის გარეშე კახური ფესტივალი ხომ არ ჩაივლიდა?

ესეც ანსამბლი ზედაშე და მარინას დაწუნებული სიღნაღელი სვანი. აღმოჩნდა, რომ ეს ანსამბლი გასტროლებზე ნამყოფია აშშ-ში, ჰოლანდიაში, დიდ ბრიტანეთში. მომავალი წლიდან კიდევ იწყებენ მსოფლიო ტურნეს. მართალია რა ის მარინე, რა უნდოდა ამ ოჯახაშენებულ ჯეოსტარზე? მითხარით აბა…

შუადღეს, ფესტივალზე დაუპატიჟებელი სტუმრებიც გამოჩნდნენ. სიღნაღის გამგებელი, ღუბერნატორი და მოლამაზო ქალბატონები. “დაუპატიჟებელი” იმიტომ, რომ ფესტივალის ორგანიზებაში  მცირედი წვლილიც კი არ შეუტანიათ. როგორც ორგანიზატორებმა მითხრეს, მათ დახმარებისთვის ბევრჯერ მიმართეს გამგეობას, მაგრამ სულ ტყუილად. ნახერხიც კი არ მოიტანეს სტადიონზე დასაყრელადო.  სადაც ისინი  სხედან(სურათზე), იქ მათ მოსვლამდე ბავშვები ისხდნენ. შავსათვალიანმა ტიპებმა ყველანი მიყარ-მოყარეს, თან ეუბნებოდნენ, ეს ერთი დღე დაგვაცალეთო.   ჰო, კიდევ, სტუმრებმა ფაცხაში მოითხოვეს სუფრის გაშლა. გაუშალეს.  “ზედაშე” ზედ სუფრასთნქეიფისას განწყობის შესაქმნელად ამღერეს . ამასობაში, “კავკასიური სახლის” შაბათ-კვირის სკოლის 40-ზე მეტი ბავშვი მშიერი დარჩა. მათთვის შეკვეთილი  ხინკალი “დაუპატიჟებელმა  დელეღაციამ” იმსხვერპლა. არა, რა, უნდა “ვიჩალიჩო” და გავხდე გუბერნატორი(ნაკლები არ მინდა). მერე ხინკალიც ჩემი იქნება, მწვადიც, შავსათვალიანი დაცვის არმია, დიდი, ასევე შავი ჯიპები, წმინდა გიორგის ორდენი, პატრიარქის კურთხევაც და ლამაზ-მოლამაზო ქალბატონებიც.

ამ ყველაფრის შემდეგ კიდევ თუ შეგრჩათ რამის ნერვები,  შეგიძლიათ ამ ამბის საგაზეთო ვერსია აქ წაიკითხოთ.

Read Full Post »