ბოლოს და ბოლოს მეც ავყევი ქართულ ბლოგოსფეროს მოდებულ ტეგ თამაშს. პირველ შემთხვევაში თავი დავიძვრინე და არაფერი დამიწერია. ახლა კი გადავწყვიტე განტვირთვისთვის მეც ჩავერთო ამ გასართობში. იმედია, ძია ჯორჯი არამასონური პოსტების წერის გამო არ გამiბრაზდება.
ტეგთამაშში ზურამ ჩამითრია.
მიყვარს – ოჯახის წევრების გარდა ჯერჯერობით არავინ. შეგიძლიათ იბრძოლოთ ჩემს გულში არსებული ცარიელი სივრცის შესავსებად.
ვოცნებობ – ევროპაში სწავლაზე, მოგზაურობასა და სამსახურზე, სადაც მაქსიმალურად შევძლებ დახარჯვას.
ვფიქრობ – მომავლის გეგმებზე, შორეულ პერსპექტივებზე.
კმაყოფილი ვარ – იმით, რომ მყავს ოჯახი და ჩემთვის საყვარელი ყველა ადამიანი ჯანმრთელი და ცოცხალია.
მძულს – თითქმის არავინ და არაფერი.
ვნანობ – ბევრს არაფერს.
მენატრება – ამწუთას საკუთარი ოჯახი, რამდენიმე თვეა ისინი არ მინახავს.
მსურს – პროფესიული წინსვლა და წარმატებული კარიერის გაკეთება.
მაღიზიანებს – უზრდელი ადამიანები.
ვგრძნობ – რომ, საქართველო ტრაკშია 
.
მეშინია – უბედური შემთხვევების და ღორის გრიპის.
ვიცი – ბევრი არაფერი
არ ვიცი – გვეშველება თუ არა ოდესმე.
შემიძლია – ქალის დაორსულება
არ შემიძლია – კაცის დაორსულება
ვმეგობრობ – ძალიან ბევრ განსხვავებულ ადამიანთან, ფუნდამენტალისტი მართლმადიდებლებით დაწყებული, იეჰოვას მოწმეებით დამთავრებული.
ვაპატიებ – ყველაფერს, შენ წარმოიდგინე ღალატსაც კი
ვტირი – არ მახსენდება.
ვიცინი – თითქმის ყოველთვის, გასვენებებზეც კი.
ვეძებ – მეორე სიყვარულს
ღირსი ვარ – ვიპოვო მეორე სიყვარული
ვკარგავ – მოთმინებას ძალიან სწრაფად, თუმცა, ეს მალევე გადამივლის ხოლმე.
მშურს – პოლიგლოტების.
ვემალები – ჯერჯერობით არავის.
ვემტერები – მმკ-ს და აგრესიულ ადამიანებს .
მაინტერესებს – სად მთავრდება სიცოცხლე და იწყება სამოთხე
არ მაინტერესებს – როდის დადგება ქვეყნის აღსასრული.
მახსოვს – ზეპირად ჩემი პასპორტის ნომერი, სანამ მჭირდებოდა სტუდბილეთის რვანიშნა ციფრიც მახსოვდა
მრცხვენია – უნივერსიტეტში ჩადენილი ერთი საქციელის გამო
უარვყოფ – რომ არსებობს ერთადერთი სიყვარული. უბრალოდ, ზოგს არ უმართლებს და მხოლოდ ერთადერთი ეწვევა.(ეს პასუხი ზურასგან დავაკოპირე, ვეთანხმები : ) )
ავადვმყოფობ – რაც თბილისში დავსახლდი, თითქმის არასდროს. მანამდე ნახევარი ბავშვობა საავადმყოფოში გავატარე.
ვმალავ – ასაკს 
ვინახავ – ფულს ლეიბის ქვეშ.
მწამს – რომ სამყაროს აღსასრული არასდროს დადგება.
მიკვირს – ადამიანების, რომლებიც არმაგედონისა და მასონების შიშით ათენებენ-აღამებენ.
მიხარია – როცა ხელფასს მაძლევენ. ჰო, ჯერ ეს სიხარული არ განმიცდია
ვჭორაობ – ძალიან ბევრს .
ვდარდობ – ეჰ, შვილო, სადარდებელის მეტი რაღაა!
ვამაყობ – მშობლებით
ვაკეთებ – ძალიან ბევრ საქმეს
ვეფერები – ღიპს
მსიამოვნებს – ღიპის ფერება
მესიზმრება – ყოველ ღამე მსოფლიოს სხვადასხვა ქალაქები. უკვე შემოვლილი მაქვს ბარსელონა და რიო. წუხელ რამდენიმე საათი მაიამიშიც “ვიგულავე”
ვეწევი – ცხოვრების ჭაპანს სიგარეტს ნაცვლად.
მწყინს – როცა მეუხეშებიან, მაგრამ წყენა ძალიან მალე მავიწყდება.
ვხარჯავ – ენერგიას თავდაუზოგავად. ზოგჯერ უაზროდაც (ესეც ზურასგან დავაკოპირე, ვიზიარებ).
ვღალატობ – არასდროს არ ვღალატობ პრინციპებს.
ვკამათობ – ყველასთან ყველაფერზე.
ვუხეშობ – როცა მეუხეშებიან
ვუსმენ – და ვუყურებ იუტუბს. ტელევიზორი ჩემთვის უკვე მოკვდა.
ვყოყმანობ – თითქმის არასდროს.
ვკითხულობ – ამწუთას ვკითხულობ რომენ როლანის “რამა კრიშნას ცხოვრება”
ვამზადებ – უგემრიელეს ბადრიჯანს ნიგვზითა და მაიონეზით
ვუყურებ – და ვუსმენ იუტუბს.
ვკლავ – ჯერ არავინ მომიკლავს
ვაფუჭებ – ჰაერს ლობიოს ჭამის შემდგომ
ვცხოვრობ – ბიძასთან, ბიცოლასთან და ბიძაშვილებთნ ერთად.
ვცემ – პატივს განსხვავებულ აზრს.
ვყვირი – თითქმის არასდროს.
ვმღერი – მხოლოდ აბაზანაში, ისიც წყლის ხმაურის ფონზე, არავინ რომ არ გაიგოს.
ვასრულებ – ამ უსაშველოდ გრძელი პოსტის წერას
დავდივარ – საზ. ტრანსპორტით.
ვმკურნალობ – ჯერჯერობით არაფერს
ვერიდები – ისეთ თემებზე საუბარს, რომლის არსიც არასწორად ესმით(ისევ ვაკოპირებ ზურას პასუხს).
ვთამაშობ – FarmVille–ს ფეისბუქზე(კვლავ კოპირება). მე და ზურა დიადი მეზობლები ვართ FarmVille-ში. 2 დღის წინ ქულების რაოდენობით გადამისწრო, არადა აქამდე სულ მე ვუსწრებდი
ვიტყუები – იშვიათად, იმ დროსაც სახეზე მაწერია ყველაფერი და აზრი არ აქვს
ვეთაყვანები – მონიკა ბელუჩის, ჯესიკა ალბას და ზოგადად ქალის ძუძუებს. ძუძუღოველი ვარ!
ვგიჟდები – იხილე ზედა პასუხი.
ვაგროვებ – სტატიებს, იმის იმედით, რომ საბოლოოდ ჰონორარს ცოტა ბლომად ავიღებ.
ვიხდი – ტანსაცმელს სწრაფად როცა მარტო ვარ, ნელ-ნელა და სექსუალურად როცა მარტო არ ვარ .
ვეჭვიანობ – არასდროს
ვკაიფობ – სულ, მარიხუანისა და ალკოჰოლის გარეშეც.
ვიზიდავ – მსოფლიოს ყველაზე ვნებიან ქალბატონებს, დროზე უნდა მოვრჩე ამ პოსტის წერას. პასუხი უნდა გავუგზავნო ჯესიკას, ერთი საათის წინ მომწერა და რომ არ ვუპასუხო, დამენ…ევა.
ვილამაზებ – ამაზე გოგომ უნდა უპასუხოს . (ისევ დავტოვებ ზურას პასუხს)
აზრზე არ ვარ ვინ დავტაგო, ვისაც თამაშში ჩაბმის სურვილი გაქვთ, თავად დაიტაგეთ თავი
შეფასებაა და არანაირ სტატისტიკას არ ეყრდნობა. ჩემს გარშემო ამ გადაცემას თითქმის არავინ უყურებს. როგორც მითხრეს, წამყვანსაც დაუწუწუნებია სადღაც, ჩვენთან თამაშის სურვილი ხალხს არ აქვსო.
როცა სტუდენტები ვიყავით, სასწავლო კურსის ფარგლებში გამოვუშვით საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ჟურნალი “რაკურსი”, სულ სამი ნომერი. აქედან მხოლოდ მესამე ჰგავდა ჟურნალს. ძალიან ბევრი შეცდომა და ხარვეზი ახლდა ამ გამოცემას. ეს ბუნებრივია, ჩვენ ვსწავლობდით. სულ ბოლოს დიზაინიც “დავამუღამეთ”, შინაარსიც და ფუნქციების განაწილებაც. სწორედ ამ დროს შეწყდა ეს პროექტი.
გამიტაცა, რომ ფრთაშესხმული გავყევი. ვიყიდეთ რამდენიმე კვერცხი, ფქვილი კარაქი, ვანილი, “სგუშონი”. ვუთხარი, ერთი “პაჩკა” კარაქი რას გვეყოფა, კიდევ ვიყიდოთ-მეთქი. არა, გვეყოფაო. წამოვედით სახლში. გზაზე ხე შრიალებდა. უფრო სწორად ცელოფნებით დახუნძლული ხე. მომინდა, რომ იმ ხეს ცელოფნების მაგივრად ატმები ჰქონოდა გამოსხმული.
