დახურულია

თავისუფალი სიტყვის ბლოგი დახურულია და მხოლოდ არქივის ფუნქციას ასრულებს.  ის უახლოეს მომავალში არ განახლდება.

ერთი სააღდგომო ისტორია ბავშვობიდან

1990-იანი წლების დასაწყისი იყო. დაახლოებით 5-6 წლის ვიქნებოდი. იმ დროს აბაშაში ვცხოვრობდით. მახსოვს, რომ იმ წლებში მაღალმთიანი აჭარიდან ჩვენს სოფელში ძალიან ბევრი ეკომიგრანტი ჩამოასახლეს.  უმრავლესობა მაჰმადიანი იყო. წლების განმავლობაში რამდენიმე ოჯახმა მეგრულ სოფელში ინტეგრაცია ისე შესანიშნავად შეძლო, რომ მას ”აჭარლებს” არც კი ეძახიან ახლა და ”მეგრელებად” – თავისიანად მიიჩნევენ.  მათ ისწავლეს მეგრული, მოინათლნენ მართლმადიდებლური წესით.  სანამ ეს მოხდებოდა, ჩვენს სოფელში ”აჭარელი” ლამის სალანძღავი სიტყვა იყო – თურქებს, ბინძურებს, უჯიშოებს და კიდევ ვინ იცის რას არ ეძახდნენ. ეს ყველაფერი კი მეგრულის სწავლამდე და მონათვვლამდე გრძელდებოდა. რამდენიმე ოჯახმა ჩვენი სოფელი ჩამოსახლებიდან მალევე დატოვა. ზოგმა – ნებით, ზოგი კი გააგდეს. ჰო, გააგდეს!

ეკომიგრანტების ჩამოსახლების შემდეგ პირველი აღდგომა იყო. სოფელში ჩვეულებრივი სამზადისი და საზეიმო განწყობა იყო. არ ზეიმობდნენ მხოლოდ ჩამოსახლებულები. ჰოდა, აღდგომა დილით ერთმა ადგილობრივმა ღობის გაღმიდან ახალ მეზობელს გადასძახა:

-ქრისტე აღსდგა!

-ამ ჩემს ყლეს! – იყო ”აჭარელის” პასუხი.

იქ როგორ იჩხუბეს და რა ამბავი დატრიალდა, დეტალებში არ მახსოვს. ერთი ის ვიცი, რომ იმ დღეს ”აჭარელის” სახლი სოფელმა დაარბია, ”თურქი” მაგრად გაილახა. მეორე დილით ის ოჯახი უკვე სოფელში არ ცხოვრობდა. გააგდეს!

მას შემდეგ მთელი ბავშვობა მაინტერესებდა, ეს ოჯახი სოფელმა ასე რატომ დასაჯა.  კი, ვიცოდი, რომ რაღაც დაააშავეს, უზრდელურად მოიქცნენ, მაგრამ – გადასახლება? აი ეს რ მესმოდა. ბავშვები როცა ამაზე ვსაუბრობდით სულ ვამბობდი, კარგად მიეჟეჟათ, საკმარისი არ იყო-მეთქი?

-გადასახლება რა არის, მადლობა უთხრას ღმერთს, რომ ცოცხალი გადარჩაო! – თანატოლებისა და უფროსების უმავლესობისგანაც იგივე მესმოდა.

ეს ყველაფერი კი იმდენად შეუთავსებელი იყო იმასთან, რასაც სკოლაში გვასწავლიდნენ, რომ სანამ სკოლა არ დავამთავრე არაფერი არ მესმოდა. ახლა კი გაუგებარი არაფერია და მე თვითონაც მიკვირს, აღდგომა დღეს ის ”აჭარელი” სიკვდილს როგორ გადაურჩა. ალბათ, მართლაც ღმერთმა იხსნა, ოღონდ რომელმა? -საკითხავი აი ეს არის!

-ქრისტე აღსდგა! -თქვენ რას უპასუხებდით?

- ………

არაიოლი “იოლი”

ამ ბლოგის მკითხველმა მეტ-ნაკლებად იცის თუ როგორ ვემტერები არაკვალიფიციურ მომსახურე პერსონალსა და სხვადასხვა სუპერმარკეტებისა და მაღაზიების მიერ დადგენილ უაზრო წესებს. “ჯიმარტის” შემდეგ სხვისი ჯერიც დადგა

დღეს საჭმლის საყიდლად შევედი “იოლის” მაღაზიაში ვაჟაზე, მეტრო დელისთან.  მინდოდა ძეხვის ყიდვა, რომელსაც ეწერა ფასი 1კგ 14.50 ლარი. ავაწონინე გარკვეული რაოდენობის და უცებ დაიწყო ფიქრი ნეტავ რა ღირსო. ვეუბნები, რომ წინა მხრიდან 14.50 ლარი აწერია. დაიწყო ყვრილი: ირაკლი, ირაკლი…. 5 წუთის შემდეგ მოვარდა ირაკლიც და 2 წუთი განიხილავდნენ რა ღირდა ძეხვი. ბოლოს მორიგდნენ და გამყიდველმაც რაღაც ფასი ამობეჭდა და ზედ ძეხვს მიაკრა. დავხედე და 1 კილოგრამის ფასი 19.50 ლარი მიუწერია, ანუ 5 ლარით მეტი. რომ გავაპროტესტე მითხრა, ეს ძეხვი ეს ფასი ღირს,  ის წარწერა კი ალბათ(!) სხვა ძეხვის არისო. გადავყლაპე.

ამის შემდეგ მაცივრიდან ავიღე გაყინული გულ-ღვიძლი და მივედი სალაროსთან. მოლარე ატრიალებს ამ გაყინული გულღვიძლის შეკვრას და ვერსად უპოვა ვერც ფასი და ვერც სპეციალური კოდი. ახლა ამან დაიწყო ყვირილი: ირაკლი! თამუნა! ნათია! ამის კოდი რა არის? 2 წუთი არავინ გასცა ხმა.

მომიტრიალდა და მეუბნება: ცოტა ხანი დაელოდეთ, თქვენს უკან ვინც არიან ჯერ იმათ გავატარებ და თქვენ მოგვიანებით გაგისტუმრებთო.  უკან მივიხედე და სურსათით დატვირთული 5 კაცი მაინც იდგა რიგში.

გმადლობთ, მაგრამ თქვენთვის დასაკარგი დრო არ მაქვს-მეთქი, მოლარეს წინ დავუყარე რაც კი ნაყიდი მქონდა და მაღაზია დავტოვე.  შევედი სხვა მაღაზიაში და ჩემი ფულიც იქ დავხარჯე.

ჰოდა, ამ “იოლის” მაღაზიაში მეორედ ფეხის შემდგმელი არა ვარ, “ჯიმარტის” სერვისის ამათთან შედარება არც შეიძლება.

შემდეგი პოსტი აუცილებლად “პოპულს” მიძღვნება და არამარტო პოპულს. ამ ხალხს(სუპერმარკეტების მფლობელებს,მენეჯერებს) ჰგონია, რომ ყველაფრის გაყიდვა შეუძლიათ, რაც ნაგავია. უკაცრავად, მაგრამ მე თქვენგან ნაგავს არ ვიყიდი, ის სერვისი კი რასაც თქვენ გვთავაზობთ ნამდვილი ნაგავია!

რატომ არის კურიერი ჯანმრთელობისთვის საშიში

22 იანვარს გვიან ღამით, თბილისში ჩემს ბიძაშვილი უბედურმა შემთხვევამ იმსხვერპლა. 23-ში კი დილით, ჯერ 8:30-ზე, მერე კი ზუსტად 9:00 საათზე კურიერსა და მოამბეში ლამის პირველივე სიუჟეტად გადის ეს ამბავი. როგორც სჩვევიათ ხოლმე, კურიერში თქვეს გარდაცვლილის სახელი, გვარი, ასაკი და ბოლოს ისიც დაამატეს, რომ მარტვილიდან იყო.

კურიერში გასული სიუჟეტი

იცით ამ დროს რა ხდება მარტვილში?

82 წლის ბებიაჩემი უყურებს ტელევიზორს, რომელსაც გვიან ღამით შვილიშვილზე მხოლოდ ის უთხრეს, რომ მსუბუქად დაშავდა.  სანამ შვილები არ ჩავიდოდნენ მარტვილში, მანამდე მთავარი ამბის თქმას არ აპირებდნენ, ქალი ავადაა და იმ მომენტში მხოლოდ ჩემი 15 წლის ბიძაშილის ამარა იყო დარჩენილი.  სიუჟეტის ნახვისთანავე ბებიაჩემი, რა თქმა უნდა, ხდება ცუდად, გული მისდის და ა.შ. ჩემს ბიძაშვილს ნერვიულობის შედეგად ემართება ეპილეფსიის შეტევა.  არადა, ბოლო 6 წელია მსგავს რამეს არ შეუწუხებია და ასე თუ ისე, გამოჯანმრთელებულად მიგვაჩნდა.

მოგვიანებით, როცა სოფელში ჩავედით, ბიცოლაჩემს არაერთხელ დასჭირდა სასწრაფოს გამოძახება.  სასწრაფოს დახმარების ექიმებმა თქვეს, რომ 23-ში დილით, კურიერის შემდეგ ისინი მარტვილის თითქმის ყველა სოფლიდან გამოიძახეს. მიზეზი, გულის შეტევა და ნერვული სტრესი იყო.  თავად რომ ვერ გაწვდნენ, ხონიდან დამატებით გამოიძახეს 2 ბრიგადა.   “ჯანაშია” მარტვილში გავრცელებული გვარია, “გიორგიც” არ არის იშვიათი სახელი. შესაბამისად, ბევრ ადამიანს ის საკუთარი ნათესავი ეგონა. ერთ ქალს სოფელ დიდ ჭყონში ინფარქტიც მიუღია, თურმე შვილი ეგონა.

როგორც კი თბილისში ჩამოვედი, იმ წამს ვნახე პირველმა არხმა როგორ გააშუქა ეს ამბავი.  ყველაფერი რიგზე იყო, არცერთი მაიდენტიფიცირებელი დეტალი არ გაუმხელიათ პირდაპირ ეთერში.

პირველ არხზე გასული სიუჟეტი

არ ვიცი, კურიერის მსგავსი სტილის მუშაობა შემთხვევითობაა, დაუკვირვებელი საქციელი თუ მიზანმიმართული მოქმედება. ერთი რამ კი ცხადია: ისინი ამას რეგულარულად აკეთებენ და ამ დროს სულ ცალ ფეხზე ჰკიდიათ ეკრანს მიღმა რა ხდება. მთავარია, რომ ვალი მოიხადეს-შუაღამეს მომხდარი ამბავი პირველივე საინფორმაციო გამოშვებაში გაანიუსეს. ხელებიც დაიბანეს.  მაყურებელი დილიდანვე დაზაფრული და შოკირებულია.

ახლა ეჭვიც არ მეპარება, რომ მოდელირებულ ქრონიკას 1-2 ადამიანის გარდაცვალება და უფრო მეტის ცუდად გახდომა მოჰყვა.

არანაკლებ გაკვირვებული დავრჩი პირველი არხით. თურმე არც მთლად წყალწაღებული ყოფილა იქაურობა.

მოიგე გაფუჭებული “ემ-პე-ტრი” 5 წუთში ერთხელ!

ბოლო რამდენიმე კვირაა “პეპსი” ქართულ ენას მოურიდებლად აუპატიურებს, თან ყველას თვალწინ, ურცხვად და ბოროტად. ქართული ენა კვნესის, ხვნეშის, ტირის და რა ვიცი,  რას არ აკეთებს, რომ როგორმე ვინმეს ყურადღება მიიქციოს და შველა ითხოვოს. ჯერჯერობით კი ასეთი არავინ არ გამოჩნდა.  საქმე ეხება “პეპსის”ახალ რეკლამას, რომელიც მყიდველს “5 წუთში ერთხელ ახალი ემ-პე-ტრი ფლეერის მოგებას” ჰპირდება.

არა, ერთ რამეში ნამდვილად ვერ შეედავები.  პეპსის მომხმარებლები ამ ავადსახსენებელ “ემ-პე-ტრის” დაპირებისამებრ მართლაც 5 წუთში ერთხელ იგებენ. მერე რა, თუ ჩართვიდან ნახევარ საათში ფუჭდება,  მთავარია, რომ ადამიანი იგებს და რეკლამაც ტყუილს არ გეუბნება.  ხომ არ გპირდებიან, რომ მაინცდამაინც მუშა “ემ-პე-ტრის” მოგცემენ? ჰოდა, პრეტენზიაც ნუ გექნებათ.

ჩემმა მეობარმა მაიკომ ბოლო ერთი კვირის მანძილზე აღნიშნული მოწყობილობა ორჯერ მოიგო და ორივე მათგანი ჩართვიდან ნახევარ საათში გაფუჭდა. გააუპატიურეთ და დააბოლეთ ბებიათქვენი!

Update: 21/12/2010. გუშინ მაიკომ ორივე მპ3 სადღაც მიიტანა და ორივე გამოუცვალეს. ახლა ერთად ვაკვირდებით რამდენ ხანს გასტანს მათი მუშაობა.

გაფუჭებული MP3

კიდევ ერთხელ “ჯი-მარტის” შესახებ

9 დეკემბერს, დილით, დაახლოებით ცხრა საათზე, ჩემმა თანამშრომელმა ლიკა გიგინეიშვილმა თბილისი ცენტრალში განთავსებულ “ჯი-მარტის” სუპერმარკეტში არაჟანი იყიდა. ოფისში რომ მოიტანა, გახსნამდე შენახვის თარიღსაც დააკვირდა. აღმოჩნდა, რომ მას ვადა წინა დღეს ჰქონდა გასული. რა თქმა უნდა, პროდუქტი დააბრუნა. სუპერმარკეტის თანამშრომელბმა ფაქტი იმით ახსნეს, რომ “გუშინდელ პროდუქციას თანამშრომელბი ცვლიდნენ და არაჟნის აღება  ვერ მოასწრეს”.  საბოლოოდ, ლიკას ბოდიში მოუხადეს და ახალი არაჟანი გამოატანეს. ა, აბტონო ფაქტი, მე არაფერს არ ვიგონებ! დაბრუნებამდე არაჟანს ფოტებიც გადავუღეთ.

რამდენიმე კვირის წინ დავწერე “ღია წერილი ჯიმარტის მენეჯმენტს”.  პოსტს მალევე გამოეხმაურა როგორც სუპერმარკეტის პრესსამსახურის წარმომადგენელი, ასევე დაცვის თანამშრომელი(ყოველ შემთხვევაში, თავი ასე წარმოადგინა). შენიშვნების ნაწილს არ დაეთანხმნენ, ნაწილი გაამართლეს. ასევე მოითხოვეს ბრალდებების კონკრეტული მტკიცებულებებით გამყარება. მეც დავპირდი, რომ როგორც კი რამე პრობლემას გადავაწყდებოდი, იმწამს შევატყობინებდი.

ვასრულებ დანაპირებს.

პ.ს. გუშინ ბლოგზე ეს კომენტარი დამხვდა:

dacvis tanamshromeli:

თაზო, კიდევ ერთელ ვეხმაურები შენს პოსტს… გეთანხმები, რომ არსებული წესები არ ქმნის მაინცდამაინც კომფორტულ გარემოს შესვლის მომენტში, მაგრამ შენც უნდა დამეთანხმო, რომ საქართველო ჯერ კიდევ განვითარების გზაზეა.  მიმიხვდი ალბათ რაც მინდა ვთქვა. ჩვენ უფრო დაბალი დონის ქვეყნებს მივეკუთვნებით, სადაც ბრმად ნდობა ძალიან ადრეა(ჩემი აზრით). შენ რა ტქმა უნდა ჩახედული არ ხარ შიდა სამზარეულოში და არ იცი რა ხდება, რა მომხდარა და რა პრობლემები ქმნის წესების გამკაცრების აუცილებლობას. მოდი, მეორე მხრიდან შეხედე ამ სიტუაციას და დაპოსტე რა დასკვნას გამოიტან საერთო ჯამში.

დაცვის თანამშრომელო, აბა მე რა ვიცი თქვენი შიდა სამზარეულო. მე მხოლოდ ის ვიცი, რასაც ვხედავ. ახლა მარჩიელობასა და თეორიების აგებას ვერ დავიწყებ იმაზე, რაც არ ვიცი. მე ვწერ მხოლოდ ფაქტს. არავითარი ინტერპრეტაცია და გაურკვეველი მოსაზრებები.

რაც შეეხება ფაქტს, ინებეთ:

ვადაგასული არაჟანი

ღია წერილი “ჯი მარტის” მენეჯმენტს

თუ გინდათ, რომ ოდესმე კიდევ შემოვდგა ფეხი თქვენს მაღაზიაში, ვიყიდო სურსათი, მზა საჭმელები და ის გემრიელი კრუასანები, რომელსაც თქვენს საცხობში აცხობთ, მაშინ ქვემოთ ჩამოთვლილი შენიშვნები გაითვალისწინეთ:

1. დაცვის თანამშრომლებს უთხარით, რომ უფრო ზრდილობიანები იყვნენ! ვაგზალზე მდებარე “ჯი მარტს” ორი კარი აქვს: იდეაში ერთი გამოსასვლელი და ერთიც შესასვლელი. საქმე ისაა, რომ გამოსასვლელი კარი ქუჩის მხარესაა, მაღაზიაში შესასვლელად კი ორი კარის გავლა გჭირდება. ერთხელაც შევედი “გამოსასვლელი” კარიდან. უკვე მაღაზიაში ვარ და დაცვა უხეშად მეუბნება, გარეთ გადი და მეორე კარით შემოდიო. არადა, ამას არანაირი მნიშვნელობა არა აქვს. ორივე კარს დახლებისგან იზოლირებულ ტერიტორიაზე შეჰყავხარ. საიდანაც არ უნდა შეხვიდე, მაინც სალაროების წინ აღმოჩნდები. თქვენი დაცვის წყალობით იმ კარიდან გამოვედი, მაგრამ მეორე კარში არ შევსულვარ.  წავედი და საჭირო სურსათი სხვა მაღაზიაში ვიყიდე.

2. ნუ მატოვებინებთ ხელჩანთას(ლეპტოპის ჩანთას) შემოსასვლელში მდებარე პატარა კარადაში.  კარგად დაიმახსოვრეთ: არაფრის მოპარვას არ ვაპირებ!  თუ ჩანთას მატოვებინებთ, მაშინ საკმარისი რაოდენობის კარადები მაინც დადგით. “თუ გინდათ დაელოდეთ როდის განთავისუფლდება კარადა და მერე შემოდით, თუ არადა წაბრძანდით”-ესეც თქვენი დაცვის თანამშრომლის პასუხი. დაიმახსოვრეთ , რომ თქვენი კონკურენტები, “პოპული” და “გუდვილი” ხელჩანთებს შემოსასვლელში არ გვატოვებინებენ და პოტენციურ ქურდებად არ აღგვიქვამენ!

3. ფუნთუშეულის გამყიდველ გოგოებს უთხარით, როცა რიგში ხალხი დგას, გვერდიდან მოსულ ადამიანს ყურადღებას ნუ აქცევენ და ნუ მოემსახურებიან! ხელი შეუწყონ რიგის დაცვას.  ამაზე პრეტენზია რომ გამოვხატე, ისეთი შემომიბღვირეს, ჭამის მადა დამეკარგა.

4. დაცვის თანამშრომელს(კიდევ!) და მოლარეებს უთხარით, ნუ ერევიან კლიენტის საქმიანობაში და ნუ ცდილობენ ხელი შეუშალონ მას, სურსათი ჩანთაში საკუთარი სურვილისამებრ დაახარისხოს. მან თვითონაც ძალიან კარგად იცის სად რა უნდა ჩაალაგოს. ჩემს წინ ქალმა  სალაროში 100 ლარზე მეტი დატოვა. ნავაჭრით დატვირთული რამდენიმე პარკი ეჭირა ხელში. სალაროს რომ გასცდა, ამოიღო უფრო დიდი პარკი(“პოპული” ეწერა) და სურსათის ნაწილი იქ ჩაალაგა. “ჯი მარტის” გამონთავისუფლებული პარკი დაკეცა და ჩანთაში ჩაიდო. ჯერ მოლარე ეცა, ამას როგორ აკეთებთ, ასეთი რამ დაუშვებელია, სხვისი ცელოფნით როგორ ბედავთ მაღაზიაში შემოსვლასო. ხმაურზე დაცვის თანამშრომელი მოვარდა და მოლარის მსგავსად,  მყიდველს “საქმის გარჩევა” და მორალის კითხვა დაუწყო. გამოვშტერდი, ასეთი რამ მხოლოდ საქართველოში შეიძლება მოხდეს!

5. ბოლო და ყველაზე მთავარი:  მაგალითად, ერთ პაკეტ რძეს როცა აწერია ფასი 3 ლარი და სალაროში 3.50 ლარს ანგარიშობენ, ეს მყიდველის მოტყუება არ არის? არგუმეტი, ეგ პროდუქტი გაძვირდა და წარწერის გამოცვლა ვერ მოვასწარით, თქვენს არაპროფესიონალიზმზე მიუთითებს.  შედეგად, როცა მგონია, რომ 25 ლარის სურსათი ვიყიდე, სალარომდე მისვლამდე ყველაფერი 3-4 ლარით ძვირდება.

ამ პრობლემებს როცა მოაგვარებთ, შემეხმიანეთ, იქნებ მერე მაინც გადავწყვიტო კრუასანებზე შემოვლა. მანამდე კი იქვე, სამსახურთან მდებარე პატარა მაღაზიით ვისარგებლებ. როგორც მინიმუმ, ის თავშალწაკრული ქალი მადლობასაც მეუბნება და ღიმილით მაინც მემშვიდობება, როცა მაღაზიას ვტოვებ.